Wild Tulip

به خاطره‌ی او: ندا آقا سلطان

2010-03-07T11:00:00.003+03:30

بر هزارتوی تنت راهپیمایی سکوت می‌کردم
بر کبودی خیابان‌هایت
بر ردپای سپورهایی که هر صبح
زخم‌ها و بوسه‌ها را می‌شستند
تا من همیشه خودم را تنها ببینم.
کابوس‌های من بر تنت منقضی می‌شوند
اما در شعر هیچ‌چیز تاریخ انقضا ندارد
رو در روی کلمه می‌ایستد
با دستمالی که به صورت بسته است
نه گاز اشک آور
نه زره‌پوش‌های جدید چینی
مانع نمی‌شوند تا سنگ‌ها
در میدان تی آن آن من فرود نیایند.
رو در روی کلمه می‌ایستد
تا تنت را لمس کند
هرچقدر هم لباس گاردی‌ها به تنت برازنده باشد.
می‌توانی صد پادگان کلمه به خیابان‌ بفرستی
که شعر در سکوت میان کلمات زندگی می‌کند
در آشوب میان فاصله‌ی «لبخند» و «تو»
در رعشه‌های تنت پیش از لمس دست‌های من
که تو را تسخیر نمی‌کنند
عریان می‌کنند
از دوربین، بلندگو و خبر
از چاپار، جارچی و خبر
از کلمه و خبر
۲
روشن است،
بارانی که می‌بارد
جوی آبی که به راه می‌افتد
سیب سرخی که بر آب می‌رود.
کلمه‌ای بر زبانت می‌گذرد
و خیالی تاریک در کوچه‌ها می‌دود
خون
تاریک است در رگ‌هایت
خاکستر حلاج را
بر دجله‌های تنت ‌پاشیده‌اند
و سیلابی سیاه
سیب‌های سرخ سرگردان را می‌بلعد
بخند!
بگذار پیراهنم را بر دجله بگیرم
شاید عطر تازه‌ی مردانه‌ام
شهر را نجات دهد.
۳
المپ تاریک بود
همه‌ی اعداد
همه‌ی حروف تاریک بودند
برف سیاه می‌بارید
لک‌لک‌ها به خانه نمی‌رسیدند
و کورمال کورمال
انگشت‌هایت
بر حروف تاریک می‌لغزید
امواج نامرئی
گوزن‌های زخمی را بر پیراهن من حاضر می‌کرد
صدایت در دوزخ بود
و دوزخ در شکم ماری بود.
دندان می‌زدم سیب‌های سرگردان را
تا مار بزاید
و گناه صدایت
رنگ‌ها را احضار کند.
گل‌های سرخ و
آتش را.

در بهشت فقط اسامی را می‌دانستم
آسانسور بالا می‌آمد
و هبوط می‌کردم در افعال
از در در می‌‌آمدی
و حروف اضافه به اشیا می‌چسبید
افعال صرف می‌شد در اول شخص مفرد، در دوم شخص جمع
در ماضی و مستقبل
آسانسور بالا می‌آمد
و مدار زمین جابه‌جا می‌شد
من در استوا بودم
من در قطب بودم
با تو.
آسانسور پایین می‌رفت
و من در سکوت میان کلمات
آواهای آواره را می‌شنیدم
لرزش دست‌های شبلی را در لمس سرخی گل
مویه‌ی هوا را در لحظه‌ی پرتاب
غریو خاموش حلاج را به وقت اصابت
یا ضجه‌ی سوم شخص غایب را به وقت اجابت
در هرم بوسه‌های تو.

نمی‌شد نگویی »خوبم، همه‌چیز خوب است«
تا گورهای دسته‌جمعی بیشتری حفر نکنی؟
نمی‌شد از پیانوی سوخته و صدای هلی‌کوپتر حرف بزنی
تا اقلا هولوکاست را انکار نکرده باشی؟
شعر که قدم به خیابان می‌گذارد، همه‌ی صفات محو می‌شوند
روبرو بسته است.
مجبوری عقب عقب بروی از میان کوچه‌های تنگ محو
که خط کشی‌هاشان را از یاد برده‌ای
شتاب‌زده، انگشت در شیشه‌ی مرکب
»ما ایستاده‌ایم» دیوارهایی را سیاه می‌کنی
که روزی می‌توانستی به آن‌ها تکیه کنی
و حالا در فشار عجول دست‌هایت فرو می‌ریزند
گرد و خاکی بلند نمی‌شود
خانه‌ها خالی است
پیانوی سوخته‌ی قدیمی در کوچه افتاده،
لال، اشارت دست‌هایت را نمی‌فهمد
زیر انگشت‌هایت پودر می‌شود
و نت‌های صامتش
در غروب سیاه و سفیدت منتشر می‌شوند
سیاه
سفید
چکمه‌های سرخت
در سکوت کوچه می‌گریزد.

در فاصله‌ی کلمه و شیئ
عنکبوت‌ها تار می‌تنند
تارهای اعصار، دهانت را پوشانده‌اند
لاشه‌ی ضمیرهای سرگردان به دهانم می‌ریزد،
وقتی تو را می‌بوسم.
می‌بوسمت و کلمات مذابم
کفشی می‌شوند که به پا می‌کنی
عطر تازه‌ای که به خود می‌زنی.
هر شب خواب اجسادی را می‌بینم
که از دهان تو در مغاک من فرو می‌ریخت،
آواهایی سرگردان، که رستخیزی ندارند،
در تبعید.
تبعید، خم اسید است،
وقتی لشگریان تو به شهر نزدیک می‌شوند
ماه در چاه فرو می‌شود
و من به زبان تجزیه می‌شوم
زبانم به کلمات
و کلمات به آواهایی تجزیه می‌شوند
که از خطوط تلفن نمی‌گذرند
بر تارهای دهانت می‌پوسم
و ماه
از گلوی زنی بر می‌آید
که او را هرگز نبوسیده‌ام.

باد می‌وزید، زوزه می‌کشید
نمی‌خواستم در قاب عکس با او دیدار کنم
نمی‌خواستم آلبوم‌ها را ورق بزنم
چشم‌ها را ببینم که نمی‌توانند بخندند.
پنجره‌ها به هم می‌خورد،
نمی‌دانستم چند خیابان از او فاصله دارم.
در تاریک روشن راه‌روهای حکایات،
در ورق زدن آلبوم‌های عکس،
او را با تفنگ و فانسقه در چارچوب در دیده بودم،
وقتی گل سرخی در دست می‌گرداند،
صفحه به صفحه پر پر می‌کرد.
صفحه به صفحه
باد درها را به هم می‌زد.
گلبرگ‌های لای آلبوم را جمع می‌کردم
عریان دراز می‌کشیدم
گلبرگ‌ها را روی خودم می‌ریختم.
باد می‌وزید، زوزه می‌کشید
دورش حلقه می‌زدند
محو ماه بودند
که سرخ
از گلویش بر می‌آمد
در خیابان امیر آباد
در ساعت پنج عصر
»نه! نمی‌خواهم ببینمش
بگو به ماه بیاید «!
خاک صورت مهتابیش را می‌پوشاند
آلبوم‌های عکس را می‌پوشاند.

بسیار بودند،
از راهپیمایی سکوت بر می‌گشتند
از تبعید
و باد، همه‌ی شب
گلبرگ‌ها را در همه‌ی شهر
پراکنده بود.

پ. ن: تصور می‌کنم نوشتن ارجاعات فرامتنی این شعر چندان ضرورت نداشته باشد ولی شاید اشاره به بعضی از آن‌ها بد نباشد:

*پس از مرگ حلاج، دجله خشمگین شد و نزدیک بود شهر را در هم بپیچد، به ناچار خاکستر حلاج را بر دجله ریختند تا رود آرام گرفت. : اخبار الحلاج

*قصه‌ی گلی که شبلی به سمت حلاج پرتاب کرد همیشه بر لبه‌ی تناقض‌ها تعبیر شده‌است، در روایات ایرانی معمولا کنش شبلی به خیانت تعبیر شده است و از آه کشیدن حلاج سخن رفته است در روایاتی که بیشتر ماهیت عربی دارند شبلی از سر موافقت گل را پرتاب کرده است.

*در هزار و یک شب، دوزخ امانتی است که خدا در شکم ماری به ودیعه می‌نهد. مار آن را تا پایان جهان نگاهبانی خواهد کرد.

* داستان خم اسید و ماه، به ابن مقنع و چاه نخشب بر می گردد. در روایتی او خود را در تنور می‌سوزاند ولی در روایتی دیگر او در خم اسید ناپدید می شود. برای شعر اهمیتی ندارد که کدام روایت به واقعیت نزدیکتر است، شعر خود مرجع واقعیت است.

* هولوکاست، به اندازه‌ای که در گفتمان سیاسی ایران منشا مناقشه بوده‌است در غرب نیست. به نوعی می‌توان این واقعه را از این پس یک واقعه‌ی ایرانی به حساب آورد. چرا که محل وقوع هولوکاست در این سال‌ها عملا در ایران بوده است.

*ندا آقا سلطان، مطابق گزارش خانواده‌اش، در ساعت چهار بعد از ظهر از خانه خارج شده‌است. شهادت او بین ساعت پنج و شش عصر رخ می‌دهد. در ساعت شش و نیم عصر از بیمارستان با خانواده تماس می‌گیرند.

* به نقل از روایت تاریخ به تقویم خیانت

اين تقدير نبود؛ اين يك انجماد ارادي بود...

2010-02-25T12:40:00.001+03:30

چنينم من، معلق در اواسط واژه و معنا، فاصله‌ي آب و سراب، تشنه لب؛ جام شوكران به دست، چنين كه تنهايم من، تو را نشاني نيست!

خيره به مردار خاكيان، به آسمان عبوس، به اندوه آدمي كه منم، تويي! ميان سرودن سرانگشتان، به باران بي‌امان واژه‌هاي دفتر سپيد، حوالي شبهاي سرد محسوس...

اين‌همه كه اهل احتياط بودم من، در چند و چون زيستن و گريستن؛ گزمگان پير سراغ راز رفتن مرا از دريچه‌هاي شب، هرگز نخواهند گرفت.

- مهم نيست؟

- هست!

دريغا! از تكلم بي‌سرانجام، از زمزمه‌ي ترانه‌ي تاريك، از چشمي براي گريستن...

من از شمارش اين‌همه هنوز در سرانگشتان ترد و شكننده‌ي خود، هر شب بيدارم بي‌آنكه به صبح بي‌انديشم و تو هر شب، خواب يك انار نوشكفته را مي‌بيني...!

- مهم نيست؟

- نيست!

من بيدار خوابي خود را هر شب به بيداد، با خيال زلال آب باران خواهم شست.

هی آقا:

2010-02-22T14:02:00.000+03:30

تازه شده‌ام به سرزميني كه بودنت در آن طول و عرض ندارد، حجم ندارد؛ تا غرق غلظت آن شوي، به عمق روي و جان دهی و من پا بگيرم و عيان شوم در نظربازي مخاطبان، تا "دل گره بزنم" بر انديشه‌شان، تا دل بدهم به كلامشان، حتي به قافيه‌ي تنگ، تا ساز مخالفت ديگران را به ميدان كشانم كه اگر اينهمه، خوب نداني، بايد كه با ساز ناكوكت، پنجه در پنجه‌ي افلاس برقص درآيي…

سخت بود دل کندن از صفحه ای چند ساله که مأنوس شده بودم با آن، اما به همت دوستان سانسورچی، مقدور آمد و همین مقدمه‌اي شد براي آغاز اين صفحه، باشد كه اینجا مستدام بماند از دست درازی بی امانشان.

2010-02-10T00:58:00.000+03:30

"سرطان زمان به جانم افتاده..."

درست همين جا، بر مچ دست چپ، تپش نبضم از حركت بازمانده، شايد از اين روست كه زمان را گم كرده‌ام؛ پس و پيش ثانيه‌ها را نمي‌دانم، مي‌گذرند يا باز مي‌گردند؟! همين‌قدر مي‌دانم كه گمگشته‌ي خيالات موهومم، از گذشته تا فردا؛ بي حد فاصل...

اينگونه؛ اينجايم حالا و در گذشته سير مي‌كنم و به آينده اميدوارم. تقويم‌هاي كهنه‌ي ساليان پيش را ورق مي‌زنم به جستجوي فردا و فرداها... اين ميان آنچه بر من مستولي مي‌شود، آهي‌ست از نهاد بر آمده... آري!

هي روزگار نامراد، هي دلتنگي‌هاي جا خوش كرده در دل، هي بغض‌هاي فرو خورده، هي اشك‌هاي يكي يكي، تنها راه گريزم از خويش، همين واژه‌هاي نابكارند كه افسار قلم به دست مي‌گيرند... چه شكايت!! چه گله!؟ شب‌هاي بي سحري را گذشتن و انتظار، انتظار سپيده‌اي كه پشت هيچ كوهي پنهان نيست...

"دریغا از بی امان مردن..."

خاموش مي‌شوم به پا در مياني آواز تار و كمانچه، تنها به اشكي كه جاري نمي‌شود از چشم و مي‌ماند در حصار تنگ و تاريك مژگان...

آي دل‌آرا؛ خوش نشسته‌اي به دل‌آزاريم در زمستاني كه به نيمه رسيده و ابرهاي آسمانش بغض فرو مي‌خورند و تن مي‌دهند به نسيان زخم‌هايي كه كبودشان كرده...

خوش زخمه مي‌زني به تار و بد پود مي‌شوم به كرشمه‌ي انگشتانت آهو چشم غزل گو، كه اين شراب، هم پخته و هم خام خوش است...

مخمورم به كنج خيس لبت، به شكوفه‌ي نور چشمت، به لطف نازك زلفت، به حرور مرطوب تنت...

مخمورم...

مخمورم به...

بگذار آتش این اجاق، خاکستر خود را فراموش کند...

2009-11-24T21:49:00.000+03:30

لوطی هم؛ لوطی‌های گذر صالح

دشنه از رو می‌بستند

شرافتشان را

با گنج قارون معامله نمی‌کردند

ذکرشان چاکری مردم

و خیره نگاهشان بر روی نامردمان

(که دشنه؛ نه از رو، بل از پشت بسته‌اند)

* * *

لوطی هم؛ لوطی‌های قدیم

عرق‌شان با مسیح گره می‌خورد

و نعره‌ي یا حقشان به مرتضی

* * *

سر هر کوی و برزن

نالوطیان عنتر مرده

تیغ در پشت شب می‌کارند

(با ذکر؛ و تسبیحی از یسر)

و می‌پندارند این ندا

که از حلقوم فواره می‌زند

سه قطره خون است

و هیچ فریاد نخواهد زد

که "یاری کننده‌ایی هست؟"

* * *

حسین که خود سر بریده از پشت است

فریاد می‌زند مدام:

"دشنه از پشت بستگانند

تشنگان قدرت

خودکامگان ولایت

دزدان قافله،

ای دشت کربلا

از من گذر؛ که من از عشق نگذرم."

بعد از هزار سال

هر شب که پنجره را باز می‌کنی

از دور دست

می‌آید این صدا

الله اکبر

هل من ناصر ینصرنی؟

* * *

لوطی هم؛ لوطی‌های گذر صالح

دشنه از رو می‌بستند

و شرافتشان را؛ با گنج قارون به گرو نمی‌گذاشتند

اینک اما

سرمستان قدرت

دشنه بستگان از پشت

در چشمانت نگاه می‌کنند و دروغ می‌گویند

پوزخند می زنند به ریشت

که از صبح بگویی

لبانت از گوش تا گوش؛ بسته خواهد شد

* * *

داش آکل

دشنه از پشت که می‌خوری

فریادت

زبانزد طوطیان نظر باز می‌شود

"آی عشقت مرا کشت"

و سه قطره خون

پیراهن شبت را؛ گلگون می‌کند

و بوفی کور؛ فریاد می‌زند

"یا ثار الله و بن ثاره

جمع شوید و سی مرغ

که بشارت دهنده سیمرغ است"

* * *

لوطی هم؛ لوطی‌های گذر صالح

تار مویی که در گرو بود

ناموست را پشتبان بود

اینک اما

نگاه در نگاه

زنانت را می‌دزدند

کودکانت را "شیشه" آجین می‌کنند

و دست در جیبت

به طعنه می‌گویند

حق در جیبانت می‌گذاریم

و تو می‌مانی و اندوهی سبز

و انتظاری عبث؛ که داش آکل دوباره می‌آید؟

* * *

داش آکل

با سه قطره خون در سینه

چشم به آسمان مرده است

گویی به انتظار سیمرغ است...

"نام شاعر محفوظ است."

والله كه شهر بي‌تو مرا حبس مي‌شود

2009-11-15T10:23:00.000+03:30

بنماي رخ كه باغ و گلستانم آرزوست

بگشاي لب كه قند فراوانم آرزوست

اي آفتاب حسن، برون آ دمي ز ابر

كان چهره مشعشع تابانم آرزوست

بشنيدم از هواي تو آواز طبل باز

باز آمدم كه ساعد سلطانم آرزوست

گفتي ز ناز: (بيش مرنجان مرا برو)

آن گفتنت كه: (بيش مرنجانم آرزوست)

وان دفع گفتنت كه: (برو شه به خانه نيست)

وان ناز و باز و تندي دربانم آرزوست

در دست هر كي هست ز خوبي قراضه‌هاست

آن معدن ملاحت و آن كانم آرزوست

اين نان و آب چرخ چو سيل‌ست بي‌وفا

من ماهيم، نهنگم، عمانم آرزوست

يعقوب وار وااسفاها همي‌زنم

ديدار خوب يوسف كنعانم آرزوست

والله كه شهر بي‌تو مرا حبس مي‌شود

آوارگي و كوه و بيابانم آرزوست

زين همرهان سست عناصر دلم گرفت

شير خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او

آن نور روي موسي عمرانم آرزوست

زين خلق پرشكايت گريان شدم ملول

آن‌ هاي هوي و نعره مستانم آرزوست

گوياترم ز بلبل اما ز رشك عام

مهرست بر دهانم و، افغانم آرزوست

دي شيخ با چراغ همي‌گشت گرد شهر

كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند: ( يافت مي‌نشود جسته‌ايم ما)

گفت: (آنك يافت مي‌نشود آنم آرزوست)

هر چند مفلسم نپذيرم عقيق خرد

كان عقيق نادر ارزانم آرزوست

پنهان ز ديده‌ها و همه ديده‌ها از اوست

آن آشكار صنعت پنهانم آرزوست

خود كار من گذشت ز هر آرزو و آز

از كان و از مكان پي اركانم آرزوست

گوشم شنيد قصه ايمان و، مست شد

كو قسم چشم؟ صورت ايمانم آرزوست

يك دست جام باده و يك دست جعد يار

رقصي چنين ميانه ميدانم آرزوست

مي‌گويد آن رباب كه (مردم ز انتظار

دست و كنار و زخمه عثمانم آرزوست)

من هم رباب عشقم و، عشقم ربابي‌ست

وان لطف‌هاي زخمه رحمانم آرزوست

باقي اين غزل را اي مطرب ظريف

زين سان همي‌شمار، كه زين سانم آرزوست

بنماي شمس مفخر تبريز، رو ز شرق

من هدهدم حضور سليمانم آرزوست

به روان بهنود شجاعی و نوجوانان ایستاده بر آستانه؛ صفر انگوتی، محمدرضا حدادی، امیر امرالهی،...

2009-10-21T03:51:00.000+03:30

اپیزود اول: سلام عزیزکم

تو که کودکی‏‏ات را پا به پای بزرگی من بازی می‏کنی و قصه‏ات که با شب به سر می‏رسد و کلاغ‏ها که به خانه می‏روند، مشتی پول کثیف به کف داری و دست و سر کوچکت را بالا می‏گیری تا صورت من که بگویی مردی و مردانگی و نان‏آوری را مادر با تو زاییده است... و من به کودکی‏های دور خود بی‏اندیشم و بادبادک‏های حصیری و فرفره‏های رنگی، که تو هرگز به دست نگرفتی و آبی آسمان را با آن از آن خود نکردی.

اپیزود دوم: سلام پسرکم

تو که قد می‏کشی میان شلوغی شهر و بازار کساد مهرورزی و تبلیغات دروغین "بگذاریم کودکان‏مان کودکی کنند" و گله نمی‏کنی از این‏همه حق پایمال شده‏ات و سر به کار خویش، گل می‏فروشی و آدامس و کبریت و هزار چیز دیگر تعارف می‏کنی در قبال اسکناسی کثیف و سکه‏هایی سرد و سیاه، تو که گنجشک رنگ می‏کنی به قفس و اقبال روزهای‏مان را می‏سپاری به نوک‏های کوچک‎‏شان تا سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت، باشد اندر شهریاری بر قرار و بر دوام...

اپیزود سوم: سلام مرد کوچک بزرگ

تو که سرشار شده‏ای از احساس و خواستن و توانستن در میان آن‌همه نداشتن و نتوانستن، وقتش رسیده‏است تا میان آن‏همه عقده و سرخوردگی و کار و خیابان و خرابه، میان آن‏همه شخصیتی که شکل می‏گرفت و سهمی به تو نرسید، میان آن‏همه هنجاری که آموزش داده می‏شد و به تو بیش از "نا"یی از آن نرسید، وقتش رسیده‏است، سنگی، شیشه‏ای، دشنه‏ای، بر گرده‏ی همه‏ی سال‏های فلاکت خویش زنی، وقتش رسیده‏است کسی از جنس خود را فدای سال‏های سیاه کودکی‏ات کنی، وقتش رسیده‏است ندانم کاری کنی دلبندم.

اپیزود چهارم: سلام بزرگ مرد کوچک ایستاده بر آستانه

تو که میله می‏بینی و قرار است زمان چون باد تو را پای چوبه‏ی دار بکشاند، تو که کودکی نکرده مرد شده‏ای و حُکمت نه از سوی آن‏که جان داد، همان‏ها که به کودکی روزی هزار بار جانت گرفتند، به فنا صادر شده است. آن‏قدر مرد شده‏ای که مردان آویخته بر دار، تنت را نمی‏لرزانند از ترس، هراس مرگ نداری می‏دانم، که زندگی را هزار بار مرده‏ای، با همان‏ها که در جلوی کودک چشمانت، گلوی‏شان طناب مرگ را بوسید، حتی با همان‏ها که آزادی را پشت میله‏های سیاه زندان، به یادت جشن گرفتند... زنده‏گی را مرده‏ای می‏دانم. کاش، کاش، کاشکی این‏همه فقر و درد و اشتباه و انتقام نبود، آن‏وقت تو هم کنار کودکی‏های من کودکی می‏کردی و با من قد می‏کشیدی و درس می‏خواندی و بزرگ می‏شدی و لبخند می‏زدی... البته نه این لبخند تلخ و کشنده‏ای که حالا من به انتظار آزادی‏ات به صورتم پهن کرده‏ام.

اپیزود آخر: سلام مرد مرده‏ی بر دار...!!!

ــ انتشار این پست در خبرگزاری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

ــ انتشار این پست در کمیته گزارشگران حقوق بشر

چند كلمه كنار هم، يكي براي فرياد و يكي براي نفرين، جرم است.

2009-10-10T05:29:00.000+03:30

سي سالِ بي‌پدر و سي سال بي‌پدري از پس روزهايي كه ذبح مي‌شود به دست بي‌صفت جلادان، به روزهاي بغض مادران شهيد... مادران شهداي جنگ تجويزي! مادران شهداي خاوران! مادران شهداي 18 تير! مادران شهداي خرداد امسال، نه بگذار بگويم؛ مادران شهداي 88! به اينجاي قصه كه مي‌رسم؛ غصه‌ام مي‌گيرد، نفسم مي‌گيرد، بغضم مي‌گيرد، گريه‌ام مي‌گيرد، مي‌گيرد و مي‌گيرد... دلم مي‌گيرد كه مادر من، نمي‌تواند شروع نوشته‌اي تازه باشد!؟

باران پاييز اين سال‌ها را دوست ندارم، عجين شده با داغ دل ما اما! سال‌هاي غربت، سال‌هاي بي‌پدري ايران، بي‌پدري اين ستمگران و ستم‌ديدگان، بي‌پدري من و تو و ما...

وقتي كه برادر به برادركُشي دل خوش مي‌دارد و ظالم به ظلم دل مي‌بندد، وقتي كه جهاد و شهادت در ميدان جنگ عليه دشمن تحميلي! بدل مي‌شود به اعدام و تيرباران و خاوران، وقتي كه گفتگوي تمدن‌ها مي‌رسد به خون‌هاي ريخته بر تقويم 18 تير، وقتي كه مهرورزي مي‌كِشد به تير و شلاق و باتوم و تجاوز، دلت مي‌خواهد روي تمام تخته سياه‌هاي دانشگاه‌ها، نام‌هاي خونين ياران دبستاني‌ات را حك كني... دلت هزار جور شعار و فرياد مي‌خواهد... دلت...

آري! سال‌هاي سياه بي‌پدري! لعنت به آزادي كه شعار و شعور اين روزهاي‌مان، اين سالهاي‌مان، اين سي سالِ بي‌پدر شده است. لعنت به تمام گلوله‌هاي نشسته بر تن. لعنت به تمام باتوم‌هاي شكسته بر تن. لعنت به تمام تركه‌هاي خورده بر تن.

لعنت به تو آقا كه كودكي‌مان را به خيابان و كار و جواني‌مان را به بيابان و اعتياد مي‌خواهي. لعنت به تو كه نمي‌دانم زندان را دانشگاه مي‌داني يا دانشگاه را زندان. لعنت به تو كه جمهوريت نمي‌خواهي و حكومت نمي‌داني، كه سياست را با مديريت هم تراز كرده‌اي. لعنت به تو آقا كه انسانيت را قورت داده‌اي و حيا را قي كرده‌اي بر تريبون سازمان دولي كه متحد است!!!

آري! لعنت به تو آقا كه دستم را به قلم، قلم كردي و پايم را به راه شكستي...

باردار از برودت باروتی خام

2009-09-28T03:03:00.000+03:30

صبر کن دلتنگی‌هایت را جا گذاشته‌ای روی دیوار دلی که مادرزاد، مرده بود. تو که مي‌داني کنار دیوار، دلتنگی‌های بسیاری مدفون است. بیا و پیش از آنکه دست به کار کندن گوری دگر شوم، دلتنگي‌هايت را از این سرای بی سر بردار و برو.

ببین کنار این‌همه فاصله، نمی‌شود قد کشید و علم شد بر آنها که قامت‌شان رعنای شهامت و گاهاً شهادت‌شان است. کنار خوشبختی آدمی، درست کنارش، بدبختی با ردای شوم و سیاه نشسته است تا شیرینی زننده‌اش را گس کند به کام آدمی.

با نگاه سنگین و منحوس؛ وقتی که رو در روی آینه می‌شوم، زل می‌زند به من تا نقاب بردارم و قضاوتم کند. میان این‌همه آدمی که دست به قلم برده‌اند تا دست دلم را قلم کنند، زیستن را دوست ندارم. رفتن به گود زورخانه‌ی حرام زادگی را نتوانم.

بخشیده‌ام ترا به دست‌های سپید نخ نمای‌شان، به چشم‌های پر سوی وقیح‌شان، به قلب‌های تپنده‌ي تاریک‌شان، من از قد کشیدن در دنیای شما بیزارم آقا، از عرض اندام و خوش جلوه دادن خود هم، از ریا و بی‌صداقتی و بی‌کفایتی و بی‌لیافتی شما هم، از داستان لیلی و مجنون هم، من عاشق قصه‌ی شنگول و منگول و حبه‌ي انگورم. حکایتش را که می‌دانی؟ باید درید شکم گرگانی که به لباس میش می‌آیند!

داد که قرار نبود بیداد تو را به گاه رفتن فغان کنم. همین بس... مرا با من خوش است و نه غیر... بیا و پیش از آنکه دست به کار کندن گوری دگر شوم، دلتنگی‌هایت را از این سرای بی سر بردار و برو.

آنچه اسلام به ایران داد

2009-09-03T07:20:00.000+04:30

نوشتاری از صادق هدایت:

ما که عادت نداشتیم دختران‌مان را زنده به گور کنیم، ما برای خودمان تمدن و ثروت و آزادی و آبادی داشتیم و فقر و فخر نمی‌دانستیم. همه اینها را از ما گرفتند و بجاش فقر و پشیمانی و مرده‌پرستی و گریه و گدايي و تأسف و اطاعت از خدای غدار و قهار و آداب کون‌شوئی و خلاء رفتن برایمان آوردند. همه چیزشان آمیخته با کثافت و پستی و سودپرستي و بی‌ذوقی و مرگ و بدبختی است.

چرا ریخت‌شان غمناک و مؤذی است و شعرشان چوس‌ناله است، چون که با ندبه و روزه و پرستش اموات همه‌اَش سرو کار دارند.

برای عرب سوسمارخوری که چندین صد سال پیش به طمع خلافت ترکیده، زنده‌ها باید به سرشان لجن بمالند و مرگ و زاری کنند.

...، در مسجد مسلمانان، اولین برخورد با بوی گند خلاءست که گویا وسیله تبلیغ برای عبادت‌شان و جلب کفار است تا به اصول این مذهب خو بگیرند. بعد این حوض کثیفی که دست و پای چرکین خودشان را در آن می‌شویند و به آهنگ نعره مؤذن روی زیلوی خاک‌آلود خودشان دولا و راست می‌شوند و برای خدای خون‌خوارشان، ورد و افسون می‌خوانند.

...، عید قربان مسلمانان، با کشتار گوسفندان و وحشت و کثافت و شكنجه جانوران برای خدای مهربان و بخشایشگر است، خدای جهودی آنها قهار و جبار و کین‌توز است و همه‌اش دستور کشتن و چاپیدن مردمان را می‌دهد و پیش از روز رستاخیز حضرت صاحب را می‌فرستد تا حسابی دخل امتش را بیاورد و آنقدر از آنها قتل و عام بکند که تا زانوی اسبش در خون موج بزند.

تازه مسلمان مومن کسی است که به امید لذت‌های موهوم شهوانی و شكم‌پرستی آن دنیا با فقر و فلاکت و بدبختی عمر را به سر برد و وسايل عیش و نوش نمایندگان مذهبش را فراهم بیاورد. همه‌اش زیر سلطه اموات زندگی می‌کنند و مردمان زنده امروز از قوانین شوم هزار سال پیش تبعیت می‌کنند. کاری که پست‌ترين جانوران نمی‌کنند.

عوض اين که به مسائل فکری و فلسفی و هنری بپردازند، کارشان این است که از صبح تا شام راجع به شك میان دو و سه استعانه قلیله و کثیره بحث کنند.

این مذهب برای يك وجب پائین تنه از عقب و جلو ساخته و پرداخته شده. انگار که پیش از ظهور اسلام نه کسی تولید مثل مي‌کرد و نه سر قدم می‌رفت، خدا آخرین فرستاده خود را مأمور اصلاح این امور کرده!

تمام فلسفه اسلام روی نجاسات بنا شده، اگر پائین تنه را از آن حذف کنیم، اسلام روی هم می‌غلتد و دیگر مفهومی ندارد. بعد هم علمای این دین مجبورند از صبح تا شام با زبان ساختگی عربی سر و کله بزنند، سجع و قافیه‌های بی‌معنی و پر طمطراق برای اغفال مردم بسازند و یا تحویل بدهند.

سر تا سر ممالكي را که فتح کردند، مردمش را به خاک سیاه نشاندند و به نکبت و جهل و تعصب و فقر و جاسوسی و دورويي و دزدی و چاپلوسی و کون آخوند لیسی مبتلا کردند و سرزمینش را به شكل صحرای برهوت در آوردند.

...

اما مثل عصای موسی که مبدل به اژدها شد و خود موسی از آن ترسید، این اژدهای هفتاد سر هم دارد این دنیا را می‌بلعد. همین روزی پنج بار دولا راست شدن جلوی قادر متعال که باید به زبان عربی او را هجی کرد، کافی است تا آدم را توسری‌خور و ذلیل و پست و بی‌همه‌چیز بار بیاورد.

مگر برای ما چه آوردند؟ معجون دل به هم زنی از آرا و عقاید متضادی که از مذاهب و ادیان و خرافات پیشین، هول هولکی و هضم نکرده استراق و بی‌تناسب، بهم در آمیخته شده ‌‌‌‌‌است، دشمن ذوقیات حقیقی آدمی، و احکام آن مخالف با هر گونه ترقی و تعالی اقوام ملل است و به ضرب شمشیر به مردم زورچپان کرده‌اند. یعنی شمشیر بران و کاسه‌ی گدايي است، یا خراج و جزبه به بیت‌المال مسلمین بپردازید یا سرتان را می‌بریم. هر چه پول و جواهر داشتیم چاپیدند، آثار هنری ما را از میان بردند و هنوز هم دست بردار نیستند؛ هر جا رفتند همین کار را کردند.

قصابخانه بشریت:

2009-08-23T04:52:00.000+04:30

"در زمان سلطان محمود می‌کشتند که شیعه است،
زمان شاه سلیمان می‌کشتند که سنی است،
زمان ناصرالدین شاه می‌کشتند که بابی است،
زمان محمد علی شاه می‌کشتند که مشروطه طلب است،
زمان رضا خان می‌کشتند که مخالف سلطنت مشروطه است،
زمان کره‌اش می‌کشتند که خراب‌کار است ،

امروز توی دهن‌اش می‌زنند که منافق است و فردا وارونه بر خرش می‌نشانند و شمع‌آجین‌اش می‌کنند که لامذهب است. اگر اسم و اتهامش را در نظر نگیریم چیزی عوض نمی‌شود: تو آلمان هیتلریی می‌کشتند که یهودی است،

حالا تو اسرائیل می‌کشند که طرف‌دار فلسطینی‌ها است،
عرب‌ها می‌کشند که جاسوس صهیونیست‌ها است،

صهیونیست‌ها می‌کشند که فاشیست است،

فاشیست‌ها می‌کشند که کمونیست است‌،
کمونیست‌ها می‌کشند که آنارشیست است،
روس ها می‌کشند که پدر سوخته از چین حمایت می‌کند،
چینی‌ها می‌کشند که حرام‌زاده سنگ روسیه را به سینه می‌زند،
و می‌کشند و می‌کشند و می‌کشند...
و چه قصاب خانه‌یی است این دنیای بشریت." -

"احمد شاملو"

هي هنوز هميشه!

2009-07-30T04:28:00.000+04:30

وقتي سر زده سر مي‌زني به تنهايي تاريكم و مرا از من مي‌بري به تو، از واژه‌هاي مبهمت سُر مي‌خورم تا مشكل‌ترين پرسش اين زندگي؛ چرا؟ چگونه؟ و تا كي؟

بي‌راه مي‌گويند بادها؛ كه جهان به قدر دلخواه ماست، تا مرز چشم‌هاي چشم‌ براه...

همه‌ي راز زندگي، علاقه‌ي آدمي به آدمي‌ست؛ از روياي رفتن و بي‌خبر آمدن... تا خود تو.

تكرار مي‌كنم؛ بي‌هودگي! نه ماندنِ جايي! نه دل دادنِ كسي! نه حضور توأمان تو! هي بي‌هودگي! زنده‌گي با طعم گس بي‌هودگي...

از پنجره‌ي باز اتاقم كه رفتي... بي انصاف! رفتن هيچ ربطي به رسيدن ندارد! فرياد زدم... نشنيده رفته بودي كه به مرور، با خود زمزمه‌اش كردم تا اگر رفتني باشد، براي رفتن باشد نه رسيدن...

بي‌هودگي! از آمدنِ بي‌دليل آفتاب تا مرگِ ذره در وهم بي‌كجايي خويش... از آفرينش آدمي به روز نخست تا عبور آهسته از كنار مردگان خويش... از فراموشي اوقات تا نشستن، ديدن، گفتگو، گذران خويش... هي بي‌هودگي!

كه زندگي اسم مستعار توست.

براي امروز؛ هفتم مرداد

"ما بدهکاریم
به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند
ــ معذرت می‌خواهم چندم مرداد است؟
و نگفتیم
چونکه مرداد
گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده‌است..."

بگذارید این وطن دوباره وطن شود...

2009-07-25T21:39:00.000+04:30

بگذارید این وطن دوباره وطن شود.
بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود.
بگذارید پیشاهنگ دشت شود
و در آن‌جا که آزاد است منزلگاهی بجوید.

(این وطن هرگز برای من وطن نبود(.

بگذارید این وطن رویایی باشد که رویاپروران در رویای
خویش‌داشته‌اند.ــ
بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود
سرزمینی که در آن، نه شاهان بتوانند بی‌اعتنایی نشان دهند نه
ستمگران اسبابچینی کنند
تا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا درآورد.
)این وطن هرگز برای من وطن نبود(.

آه، بگذارید سرزمین من سرزمینی شود که در آن، آزادی را
با تاج ِ گل ِ ساخته‌گی ِ وطن‌پرستی نمی‌آرایند.
اما فرصت و امکان واقعی برای همه کس هست، زنده‌گی آزاد است

و برابری در هوایی است که استنشاق می‌کنیم.

)در این «سرزمین ِ آزاده‌گان» برای من هرگز
نه برابری در کار بوده است نه آزادی(.

بگو، تو کیستی که زیر لب در تاریکی زمزمه می‌کنی؟
کیستی تو که حجابت تا ستاره‌گان فراگستر می‌شود؟

سفیدپوستی بینوایم که فریبم داده به دورم افکنده‌اند،
سیاهپوستی هستم که داغ برده‌گی بر تن دارم،
سرخپوستی هستم رانده از سرزمین خویش،
مهاجری هستم چنگ افکنده به امیدی که دل در آن بسته‌ام
اما چیزی جز همان تمهید ِ لعنتی ِ دیرین به نصیب نبرده‌ام
که سگ سگ را می‌درد و توانا ناتوان را لگدمال می‌کند.

من جوانی هستم سرشار از امید و اقتدار، که گرفتار آمده‌ام
در زنجیره‌ی بی‌پایان ِ دیرینه سال ِ
سود، قدرت، استفاده،
قاپیدن زمین، قاپیدن زر،
قاپیدن شیوه‌های برآوردن نیاز،
کار ِ انسان‌ها، مزد آنان،
و تصاحب همه چیزی به فرمان ِ آز و طمع.

من کشاورزم ــ بنده‌ی خاک ــ
کارگرم، زر خرید ماشین.
سیاهپوستم، خدمتگزار شما همه.
من مردمم: نگران، گرسنه، شوربخت،
که با وجود آن رویا، هنوز امروز محتاج کفی نانم.
هنوز امروز درمانده‌ام. ــ آه، ای پیشاهنگان!
من آن انسانم که هرگز نتوانسته است گامی به پیش بردارد،
بینواترین کارگری که سال‌هاست دست به دست می‌گردد.
با این همه، من همان کسم که در دنیای کُهن
در آن حال که هنوز رعیت شاهان بودیم
بنیادی‌ترین آرزومان را در رویای خود پروردم،
رویایی با آن مایه قدرت، بدان حد جسورانه و چنان راستین
که جسارت پُرتوان آن هنوز سرود می‌خواند
در هر آجر و هر سنگ و در هر شیار شخمی که این وطن را
سرزمینی کرده که هم اکنون هست.
آه، من انسانی هستم که سراسر دریاهای نخستین را
به جست‌وجوی آنچه می‌خواستم خانه‌ام باشد درنوشتم
من همان کسم که کرانه‌های تاریک ایرلند و
دشت‌های لهستان
و جلگه‌های سرسبز انگلستان را پس پشت نهادم
از سواحل آفریقای سیاه برکنده شدم
و آمدم تا «سرزمین آزاده‌گان» را بنیان بگذارم.

آزاده‌گان؟
یک رویا ــ
رویایی که فرامی‌خواندم هنوز امّا.

آه، بگذارید این وطن بار دیگر وطن شود
ــ سرزمینی که هنوز آن‌چه می‌بایست بشود نشده است
و باید بشود! ــ
سرزمینی که در آن هر انسانی آزاد باشد.
سرزمینی که از آن ِ من است.
ــ از آن ِ بینوایان، سرخپوستان، سیاهان، من،
که این وطن را وطن کردند،
که خون و عرق جبین‌شان، درد و ایمان‌شان،
در ریخته‌گری‌های دست‌هاشان، و در زیر باران خیش‌هاشان
بار دیگر باید رویای پُرتوان ما را بازگرداند.

آری، هر ناسزایی را که به دل دارید نثار من کنید
پولاد ِ آزادی زنگار ندارد.
از آن کسان که زالووار به حیات مردم چسبیده‌اند
ما می‌باید سرزمین‌مان را آمریکا را بار دیگر باز پس بستانیم.
آه، آری
آشکارا می‌گویم،
این وطن برای من هرگز وطن نبود،
با وصف این سوگند یاد می‌کنم که وطن من، خواهد بود!
رویای آن
همچون بذری جاودانه
در اعماق جان من نهفته است.

ما مردم می‌باید
سرزمین‌مان، معادن‌مان، گیاهان‌مان، رودخانه‌هامان،
کوهستان‌ها و دشت‌های بی‌پایان‌مان را آزاد کنیم:
همه جا را، سراسر گستره‌ی این ایالات سرسبز بزرگ را ــ
و بار دیگر وطن را بسازیم!

لنگستون هیوز / احمد شاملو

اي كاش هرگز شاعر نمي‌شدي...

2009-06-24T01:34:00.000+04:30

"براي ندا"

رو به قبله نباشد

من زاده‌ي حـرامي‌ترين آغـوش زمينم

مرا در چشم‌هاي قابيلي‌ام تشييع كن

...

"مهرداد رحيمي"

اي كاش...

2009-06-09T04:06:00.000+04:30

با چشم‌ها
ز حيرت اين صبح نابه‌جای

خشکيده بر دريچه‌ی خورشيد چارتاق
بر تارک سپيده‌ی اين روز پابه ‌زای،
دستان بسته‌ام را
آزاد کردم از
زنجيرهای خواب.

فرياد برکشيدم:

اينك
چراغ معجزه
مردم

تشخيصِ نيم‌شب را از فجر
درچشم‌های کوردلي‌تان
سويي به جای اگر
مانده‌ست آن‌قدر،

تا از كيسه‌تان نرفته تماشا كنيد خوب
در آسمان شب
پرواز آفتاب را

با گوش‌های ناشنواي‌تان
اين طُرفه بشنويد:
در نيم ‌پرده‌ی شب
آواز آفتاب را

ديديم
گفتند: خلق نيمي
پرواز روشن‌اش را آری

نيمي به شادي از دل
فرياد برکشيدند:
با گوش جان شنيديم، آواز روشنش را

باری
من با دهان حيرت گفتم:

اي ياوه

ياوه

خلايق!

مستيد و منگ؟!!
يا به تظاهر تزوير مي‌كنيد؟

از شب هنوز مانده دو دانگي.
ور تائبيد و پاک و مسلمان
نماز را
از چاوشان نيامده بانگي!

هر گاوگند چاله دهاني
آتش‌فشان روشن خشمي شد:

اين گول بين
که روشنيِ آفتاب را
از ما دليل مي‌طلبد.

توفان خنده‌ها...

خورشيد را گذاشته،
مي‌خواهد
با اتكا به ساعت شماطه‌دار خويش
بيچاره خلق را متقاعد کند

كه شب
از نيمه نيز بر نگذشته است

توفانِ خنده‌ها...

من
درد در رگانم
حسرت در استخوانم
چيزي نظير آتش در جانم پيچيد.

سرتاسر وجود مرا
گويي
چيزي بهم فشرد

تا قطره‌اي به تفتگي خورشيد
جوشيد از دو چشم‌م.
از تلخي تمامي درياها
در اشکِ ناتوانيِ خود ساغری زدم.

آنان به آفتاب شيفته بودند
زيرا که آفتاب
تنهاترين حقيقتشان بود
احساسِ واقعيتشان بود.
با نور و گرمي‌اش
مفهوم بي ‌ريای رفاقت بود
با تابناکي‌اش
مفهومِ بي‌فريب صداقت بود.

اي کاش مي‌توانستند
از آفتاب ياد بگيرند
که بي‌دريغ باشند
در دردها و شادی‌هاشان

حتي
با نان خشكشان

و کاردهای شان را
جز از برای ِ قسمت کردن
بيرون نياورند

افسوس
آفتاب مفهوم بي‌دريغِ عدالت بود و

آنان به عدل شيفته بودند و
اکنون
با آفتاب گونه‌اي
آنان را
اينگونه دل فريفته بودند!!

ای کاش مي‌توانستم
خون رگان خود را

من

قطره
قطره
قطره

بگريم

تا باورم كنند.

ای کاش مي‌توانستم
يک لحظه مي‌توانستم ای کاش

بر شانه‌های خود بنشانم
اين خلقِ بي‌شمار را،
گرد حباب خاک بگردانم
تا با دو چشم خويش ببينند که خورشيدشان کجاست
و باورم کنند.

ای کاش
مي‌توانستم!

"احمد شاملو"

صدا به صدا نمي‌رسد...

2009-05-31T09:24:00.000+04:30

روح انگیز کراچی - 8 فروردین 1388

با وجود محدودیت‌هایی که در طول تاریخ برای زن در فرهنگ ایران وجود داشته، شعر تنها رشته‌ي هنری بود که زن امکان یافت تا به وسیله‌ي آن ابراز اندیشه و احساس کند. در فرهنگی زن ستیز که یکی از دانشمندانش معتقد است: "فضل هزار بهره است، یک بهره از آن زنان است و دیگر از آن مردان است."(غزالی) و وزیر متفکرش روایتی نقل می‌کند که: "زنان را از آموختن سوره‌ي یوسف منع باید کرد که استماع امثال آن قصه موجب انحراف ایشان باشد از قانون عفت."(خواجه نصیرالدین طوسی) و نویسنده‌ي مشهور دیگری می‌نویسد: "که دختر نا بوده به، و چون بوده باشد، به شوهر به، یا در گور."(عنصرالمعالی کیکاوس)

در چنین فرهنگی حضور و فردیت خود را اعلام کردن، نیاز به تیز هوشی، درایت و خردمندی دارد و کار چندان آسانی نبوده است که به گمان ویرجینیا ولف "با ارزان‌ترین و آسان‌ترین وسیله" زنان توانسته باشند اعلام وجود کنند. در دوره‌هایی از تاریخ که تعصب مردانه چنان حکمی می‌کند که: "صدای زن باید چنان ضعیف باشد که کسی او را نشناسد و انگشت در دهان کنند و جواب دهند تا آواز ایشان مانند پیر زنان شود."(غزالی) از احساس، تجربه، اندیشه و هویت فردی گفتن از خود گذشتگی، جسارت و شهامتی غیر متعارف می‌طلبد. در طول تاریخ ادبی ایران حدود 400 زن در این فرهنگ زن ستیز به عنوان شاعر هویت خود را از پس درد و رنجی مضاعف به ثبت رساندند تا فریاد بی‌صدای خود را به ما برسانند. "من از میان تاریخ گذشتم / با کوله باری از تحقیر / و شاعران را برهنه یافتم / و زنانی که عشق را سروده بودند / در انزوای حجب..." مهستی، جهان خاتون و جمیله اصفهانی به جرم سرودن شعر بد نام شدند. " آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود؟" حتی مردان شاعر، آنها را جدی نگرفتند و تذکره‌ها بی‌نام زنان نوشته می‌شد و در مجالس علی شیر نوایی، زنان شاعر را راهی نبود.(مجالس النفایس) گاه می‌پرسم در تمام طول این سده‌های سیاه بر ما چه گذشته است تا به اکنون تاریخ رسیده‌ایم. "زن در چهار پنجره‌ي بسته / پرسید از خودش / تاراج ناتمام / تو کیستی؟" کم ندیده‌ایم در فرهنگ مکتوبمان که تیز هوشی زنانه را مکر و حیله خواندند و حکایت‌ها نوشتند و شعرها در بد گویی از زن سرودند، اما زنان خردمند و بیدار سرودند تا بمانند و ما از پس غبارها، سرکشی‌هاشان را بنگاریم اینجا و اکنون...

از او که صدایش نخستین بود و گفت: توسنی کردم ندانستم همی / کز کشیدن تنگ‌تر گردد کمند (رابعه)، تا مهستی که رباعی فلسفی‌اش را به نوای چنگ خواند و ستیز های مردانه و دنیا را به هیچ گرفت: چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست / چون هست ز هر چه نیست نقصان و شکست / پندار که هر چه هست در عالم نیست / و انگار که هر چه نیست در عالم هست. و بی‌بی دولتی که اعتراض‌اش را به پادشاه جبار وقت تیمورلنگ با شعر سرود که: آتش در شهر سمرقند باد / این تمر لنگ چو اسپند باد. تا سال‌هایی نه چندان دور که یکی دیگر از این رنج دیدگان بدون ترس از مرد سرود: "قید عفت، قید عصمت، قید شرع و قید عرف / زینت پای زن است از بهر پای مرد نیست". (عالمتاج) زمانی دراز بر ما رفته است تا به سال 1331 رسیدیم که زنی تنها و عاصی، ساکن جامعه‌ای سنتی و بسته به درد گفت: "وقتی که چشم‌های کودکانه‌ي عشق مرا / با دستمال تیره‌ي قانون می‌بستند / و از شقیقه‌های مضطرب آرزوی من / فواره‌های خون به بیرون می‌پاشید / وقتی که زندگی من دیگر / چیزی نبود، هیچ چیز بجز تیک تاک ساعت دیواری / دریافتم باید، باید، باید دیوانه‌وار دوست بدارم." او بی‌واهمه با چشم‌های زنانه‌ي خود دید و درک کرد و صمیمانه پته مردان ریاکار را به آب ریخت. "چه مهربان بودی ای یار، ای یگانه‌ترین یار / چه مهربان بودی وقتی دروغ می‌گفتی!"(فروغ) و من به بخش هفتم نصیحت الملوک امام محمد غزالی رسیده‌ام که نوشته است: "به حقیقت هر آنچه به مردان رسد از محنت و بلا و هلاکت، همه از زنان رسد." در زمانه‌ي ما بی‌مجوز دیگری بر آن شد تا فرزندانش را بیدار کند: "کولی! به حرمت بودن باید ترانه بخوانی / شاید پیام حضوری تا گوش‌ها برسانی / دود تنوره‌ي دیوان سوزانده چشم و گلو را / برکش ز وحشت این شب فریاد اگر بتوانی."(سیمین) آیا آسمان گرفته‌ي جبر و تقدیر روزنه‌ای دارد؟ با این همه دیوار و در زیر این همه سقف به کجا می‌روم؟

گراناز فریاد می‌زند: "ولم کنید / چرا همیشه زنی را نشانه می‌گیرید / که دل از دیوار می‌کند / قلبی به پیراهنش سنجاق می‌کند / در چمدانم چیزی نیست / جز گیسوانی که گناهی نکرده‌اند / ولم کنید / ته جیبم آهی پنهان است که مدام شنیده: ایست" و به گفته‌ي پگاه اگر چه "ما در جمله‌های بسته روایت شدیم" اما "به بچه‌های من نگاه کنید / بر تیغه‌های خودکشی شهر / کوچه‌های بنگ / سلول‌های دانشگاه / تیمارستان / زندان / زیر چراغ‌های خیابان / و مادران بر سجاده‌های آه... / به بچه‌های من نگاه کنید/ نسلی گلوی خیابان را گرفته است و می‌بارد." و لیلی پیچیده در چروک پارچه و سکوت هویت "زن" را در فرصت اندکش فریاد می‌کشد: "نه می‌بینم / نه می‌شنوم / بله همه چیز رو به راه است." و در "خانه داری" خیال مردان را راحت می‌کند که ما وظایف قراردادی خود را می‌دانیم. "ابری بر می‌دارم / آسمان ته گرفته را می‌سابم / این شب تمیز روی میز تو / تا هرچه می‌خواهی در آن بکشی." و نگاه سنتی را بلندتر می‌خواند: "با چشم‌های ریز و دور / به من چشمک نزن آسمان / زنم / که به لبخندی حتی کوچک در شب / فاحشه خوانده می‌شوم."

و صدای بی‌اجازه‌ي صدها زن دیگر از گذشته‌های دور تا همین اکنون چنان در هم آمیخته که "صدا به صدا نمی‌رسد" آمده‌اند تا دغدغه‌ي خویش را فریاد کشند و بیداد را به داد بخوانند.

"من آمده‌ام / از نفس‌هايم بگویم / من آمده‌ام آواز بخوانم"(گراناز) بی‌آنکه انگشتی در دهان کنم. و من چشم به راه... "بر می‌خیزم / سنگ گورم را بر می‌دارم / و می‌بینم /خورشید از شانه‌های دخترانی بر می‌دمد / که سر افشان و پر بار / زمین بر شانه‌هایشان سنگینی نمی‌کند."

ـ می‏خواهم از تو چیزی به یادم نباشد / وقتی برای خودکشی / کنار خنده‏های تلخ خدا زانو می‏زنم...

"من اگر نيكم، اگر بد، تو برو خود را باش"

2009-05-16T23:04:00.000+04:30

دستت را روي شانه‌هاي باد جا گذاشتي و دل دادي به پر پرواز. تماشايم كردي به آينه‌ي خيال! بس كه به ساعت‌هاي رفتن و آمدن عادتم دادي، گم شدي ميان هپروت تنهايي‌ام، تنها! گم شدم ميان مني كه من نبودم و نيستم باز!

تلخ و مَلخ، پير ميدان شديم و گفتيم و گفتم باز، چه سود اما كه راه نرفته را بي‌راه مي‌رفتيم، مي‌رفتم، سخت و لَخت.

پا به ماه كودكي كه مرده بود به كودكي، درد كشيديم و به گاه زا، مُرديم... با جاني كه به جانمان ماند، با شائبه زيستيم.

- كسي چه مي‌داند كه چه مي‌گويم؟!

- يك خاطره با من باش... يك گريه مرورم كن!

"تبعید در هفت حلقه‌ی زنجیر"

2009-05-10T22:33:00.000+04:30

"حلقه‌ی یکم"

فاتحان پوسیدند
واژه‌ها گندیدند
مرمرین گونه‌ی نازک‌بدنان را با مشت
عاشقان بوسیدند
کودکان از نوک پستانک نارنجک‌ها
انفجار به عبث نوشیدند
مادران، عریانی عریانی عریانی پوشیدند

ائتلاف
خبر این بود و هدف
اختلاف
بوی گندیده‌ی اندیشه‌ی اندیشه‌گران
خیمه بست
لجن شب ته خورشید نشست
معصیت راهبه شد
همه گفتند که او معصوم است
گل به تنهایی گلدان گریید
اشک خون شد، خون چرک
عاج انگشت پیانو را دستی نفشرد
دستها معیار فاصله‌اند
برترین هدیه به دست
قفل می‌باشد، قفل
قفل‌ها
ارتباط دو سر زنجیرند
دست‌ها پرپر شد

"حلقه‌ی دوم"

مرزها پرسه‌زنان در به درند
بانک‌های رهنی پردگی دخترکان را اقساط می‌خرند
می‌فروشند به بازار سیاه
چه سپیدی، چه سیاه
رنگ و یک رنگی و هم رنگی و رنگارنگی کم رنگند
خط دگر جاری نیست
هر خطی دیواری‌ست
روی هر خط بنویسید که دیوار عظیم چین است

کلمات
گره‌اند
جملات
گرهی پشت گره پشت گره زنارند
دشنه‌ها دگمه‌ی سردستی پیروزان است
خط دگر جاری نیست
قفل‌ها رابطه‌اند
رنگ‌ها پرپر شد

"حلقه‌ی سوم"

باز پرگفتم، پرگفتم، پرگفتم و پرت
موش‌ها
موش‌ها می‌دانند
دگر آن روز رسیده‌است که پولاد جوند
بمب و باروت، مقوی‌تر از گندم و جوست
دانه‌های گندم را انبار
پهنه دریاهاست
بمب‌ها باید انبار شوند

عدل فریاد کشید
- احتکار خارج از قانون است
بمب‌ها باید مصرف گردند
عطر باروت زمین را بویید
زندگی پرپر شد

"حلقه‌ی چهارم"

شهرداران کفن رسمی بر تن کردند
هدیه‌شان
قفل زرینی شد
بوی نعش من و تو
بوی نعش پدران و پسران از پس در می‌آمد
شهرداران گفتند:
- نسل در تکوین است
نعش‌ها نعره کشیدند: فریب است، فریب
مرگ در تمرین است

ماهیان می‌دانند
عمق هر حوض به اندازه‌ی دست گربه است

گورزاری‌ست زمین
و زمان راکد و کور و کر و لال
دیرگاهی‌ست که از هر حلقه‌ی زنجیری روییده است
و زبان‌ها در کام
فاسد و گندیده است
لب اگر باز شود
زهر و خون می‌ریزد
ای شهیدان چه کسی باز به پا می‌خیزد
راستی تهمت نیست
که بگوییم پسرهای طلاییِ اسارت هستیم
و نخواهیم بدانیم نگهبان حقیقی حقارت هستیم
غُل و قلاده و زنجیر به هم پیچیدند
نسل‌ها پرپر شد

"حلقه‌ی پنجم"

ای عفیف
چه کسی گفت ترحم، چه کسی؟
رحم را دیدی شلاق فروخت
شرم، شلاق خرید
و خیانت به جنایت خندید
زندگی را دیدی گفت که من دلالم
در به در در پی بدبختی‌ها می‌گردید
تا حقارت بخرد
راستی را دیدی
که گدایی می‌کرد
و فریب، که خدایی می‌کرد

ای عفیف
همه در چنبر زنجیر، ز هم می‌ترسند
قفل‌ها
ارتباط دو سر زنجیرند

"حلقه‌ی ششم"

ای عفیف
عشق در پهنه‌ی زنجیر گناه است گناه
دل به افسانه‌ی فرهاد سپردن تلخ است
کوه از کوه‌کنان بیزار است
تک گل وحشی وحشت‌زده‌ی کوهستان
تیشه‌ی بی فرهاد است
تیشه‌های خونین
پاس‌داران حریم عشق‌اند
دوستی پرپر شد.

"حلقه‌ی هفتم"

ای عفیف
قفل‌ها واسطه‌اند
قفل‌ها رابطه‌اند
قفل‌ها فاسق شرعی در و زنجیرند

ای عفیف
راستی واسطه‌ها هم گاهی، حق دارند
راستی فاحشه‌ها هم گاهی، حق دارند
رمز آزادی در حلقه‌ی هر زنجیری‌ست
قفل هم امّیدی‌ست
قفل یعنی که کلیدی هم هست
قفل یعنی که کلید

"نصرت رحماني"

"رغبتي نيست به ديدار كسي"

2009-04-29T22:45:00.000+04:30

ري‌را صدا مي‌آيد امشب

از پشت كاج كه بندِ آب

برق سياهْ تابش، تصويري از خراب

در چشم مي‌كشاند

گويا كسي است كه مي‌خواند

اما صداي آدمي اين نيست

با نظم هوش ربايي من

آوازهاي آدميان را شنيده‌ام

در گردش شباني سنگين

زاندوه‌هاي من سنگين‌تر

و آوازهاي آدميان را يكسر

من دارم از بر

يك شب درون قايق، دلتنگ

خواندند آنچنان

كه من هنوز هيبت دريا را

در خواب مي‌بينم

ري‌را

ري‌را دارد هواي آن كه بخواند

در اين شب سياه

او نيست با خودش،

او رفته با صدايش، اما

خواندن نمي‌تواند

"نيما يوشيج"

"از جلاي عشق، خبري نيست"

2009-04-21T08:14:00.000+04:30

من، دلتنگ لحظه‌هاي غريب و ماندگارم

دلتنگ اشك‌هاي ريخته و بغض‌هاي تركيده

دلتنگ خاطره‌ي عشق

من، دلتنگ منم...

همين.

- عشق، يك توهم بازيگوشانه‌ي تن گرايانه نيست. عشق، يك مزاح شش ماه يا يك ساله نيست. فرار از خانه‌ي قديمي، واژه‌هاي قديمي، و روابط قديمي هم نيست... عشق، يك عكس يادگاري نيست. عشق، محصول ترس از تنها ماندن نيست. عشق، فرزند اضطراب هم نيست... عشق، نيست.

"به رفت می‌رود از آي آمدن!"

2009-04-16T00:39:00.000+04:30

در تندباد حادثه، من تقلای رفتن دارم و تو تقاضای ماندن، تو چه اصرار داری بر شکوه گل‌واژه‌های تبرزده، من چه انکار! کلماتم را تکراری انگاشته و سکوتم را بی‌شکیبی! در این میان اما، مرا سکوتی عظیم فراگرفته از ناتوانی در مقابله‌ای سخت دشوار! آینه مقابل آینه!

سرمازده از تشعشع انوار به رقص در آمده‌ي سپید، تلنگرهای مدام و کج خیالی‌های طویل، تو در کانون و من به حول محوری بی‌بن‌بست، شعاع ثابت، حرکات موزون بی‌وقفه، بی‌نظیر و تماشایی! تو نشسته بر سریر و من به زانو در آمده! تو به وجد و من به عجز! تو آن بالا و من این پایین! تو خدایی می‌کنی و من بندگی...!

"همچو پاييز بشو زرد كه حقت اين است"

2009-03-06T12:27:00.000+03:30

توبه شكستم به باده نوشي و راستي و هستي و مستي و مستي و ياد و يار و ياد يار و "معشوقه‌بازي‌هاي عرفاني"، بي‌انديشه‌ به فردايي كه وعده داده‌اي به بهشت... عريان و مست مي‌پويم و مي‌پايم زندگي پست را تا قلب تو كه نامت را خدا نهادي، به دردم درآيد و با من هم پياله‌ي اين‌همه اشك‌هاي زنانگي و پُر بهانگي شوي... مرا جز اين چه هنر كه توبه بشكنم و تو را جز اين چه هنر كه دل بسوزاني؟!

مست و بي‌قرار، نعش زنانگي‌ام را به دوش مي‌كشم و پشت دل به كعبه نشان مي‌دهم و روي از آسمان نه... از آسمان روي نمي‌گردانم كه ماه را تا سحر به نظربازي چشم بر نخواهم داشت... اين‌همه اشك، بيا و جام پُر كن از اشك‌هايي كه به خون دل مي‌چكد از مژگان سياهم، بيا و سياه مست اين اشك‌ها شو كه من مستم، ناخورده مستم به ياد و يار و ياد يار...

اين زندگي يكپارچه‌ي بي‌رحم، آستين عصيانش را پايين نخواهد كشيد و شمشير كينش را غلاف نخواهد كرد بر مظلوميت من و ماي "زن"، چه باك! كه آرام آرام دل‌هايمان به درد خو كرده و از زمان و زمانه دل سرد شده‌ايم... گويي حق همين است... همين است؛ كه تو آن روز كه خشت زنانگي‌مان را مي‌زدي، خوب مي‌دانستي كه روزي به جهالت زنده بگورمان مي‌كنند و روزي به كنيزي دست به دستمان و روزي به غيرت به زنجيرمان و ديگر روز، امروز... چه بگويم كه مي‌شود مثنوي هفتاد من حقوق پايمال شده‌مان...

شما را به خدا نگوئيد كه دلم از جايي پُر است كه دل همه‌مان اين روزها از همه چيز و همه كس و همه جا، تا خرخره پُر است از بي‌مروتي و نامرادي... "هشت مارس" هم مي‌آيد و "روز زن" را به روزمرگي مي‌گذرانيم بي‌اتفاق و حادثه‌اي حتي دهان پُر كن... لطفاً؛ تبريك نگوئيد، شعار ندهيد، شعر نسراييد، تجمع و تحصن نكنيد، بيانيه صادر نفرمائيد، امضاء نكنيد، تنها كمي با من و ماي "زن"، انساني رفتار كنيد...

سايه‌سار كسي در كنج آينه...

2009-02-26T03:45:00.000+03:30

من دخترك كبريت فروشي را به آينه مي‌بينم كه دست‌هاي كوچكش را تقدير انكار مي‌كند و مژه‌هاي خيسش را تدبير انكار نمي‌كند. هيچ چراغي بر ايوان شبش نمي‌سوزد، باد مي‌آيد و تاريكي را يكسر مي‌پاشد بر خواب شعله‌ي لرزان كبريت‌هاي خيسش. خورشيد به خوابش نمي‌آيد و ماه در خسوف مادام‌العمرش، مرگ را مزه مزه مي‌كند.

من دخترك كبريت فروشي را به آينه مي‌بينم كه پاي درخت سپيدار، روشنايي بي‌بديل وهم را، به عطر باران، رويا مي‌بافد و با خود مي‌انديشد؛ او كه دستش به آسمان مي‌رسد، هرگز به زندگي، هيچ گل سرخي را نبوئيده‌است... نگاهش مي كنم و در سينه فرياد مي‌زنم؛ مشكل‌ترين پرسش اين زندگي، يعني تويي؟! يا خيال خوش خوش خيالي تو؟! هي مي‌گردم به آينه و از اين‌همه تاريكي، هيچ چراغي روشنم نمي‌كند!

من دخترك كبريت فروشي را به آينه مي‌بينم كه تنها پيراهنش مي‌داند بر سينه‌اش، چه رازي از لذت ليمو پنهان است و در آستينش، كبوتر خيسي را به خانه مي‌برد! هر چه بود همين بود، او را نامي نبود و نشاني نبود... سرگيجه‌ي سلولي معلول بود بر مغزي معيوب...

چادر شب را بايد كشيد تا رخسار از آب بگيرد و بر بام شبي بلند طلوع كند، دخترك كبريت فروش آينه...

"من فريادم را با هزار گره در گلو بسته‌ام"

2009-02-22T22:14:00.000+03:30

من به آخرين نغمه‌هاي مزامير عشق رسيده‌ام؛ بي انصاف... اگر مرده‌اي، بيا و مرا با خود ببر، اگر هم زنده‌اي هنوز، دست كم به خوابي، خيالي، خبري ده كه اين دل وامانده از عيش را از خوي و موي و روي تو، چيزي‌ نمانده‌است به جا... مگر نه اينكه وكيل واژه‌هايم بودي، بيا و ببين چگونه در محضر حرف‌هاي سرسري، بي‌دفاع مانده‌اند...

حقيقت از اين قرار است كه براي شستن رخت رويا‌ها، اين اشك‌ها كفايت نمي‌كند، هيچ بغضي هم به همراهي بر نمي‌خيزد، بيا تا آرام بگيرم در ميان هر چه مرگ و هر چه حضور... بيا راهي براي گريز از اين‌همه پرسش بي‌پاسخ نشانم ده... مرا با اين‌همه شب، مدارايي نيست... مرا در اين‌همه سايه، اميدي نيست... مرا به اين‌همه رنج، مهري نيست كه عصرهايم را زمان به آخر مي‌رسد...

اينجا زني در انتهاي كوچه‌ي زندگي، آوازت مي‌دهد كه گرگ‌هاي بسياري ديده‌است كه از اندوه آهو باز مي‌آمدند... باورش دشوار است كه اينجا ماندنش بي‌فايده‌ست؟ پس به چاقوهايي نگاه كن كه دسته‌شان را مي‌برند... او بدهكار هزار ساله‌ي سرگردانيست. در وحشت واژه‌ها زاده شده، با جراحت مزمن همخوابگي، در ترس بي‌سرانجام مدارا مي‌ميرد... دير است ديگر، بيا.

نفهميدي كي خوابت برد؟!

2009-01-18T23:37:00.000+03:30

وقتي حسي مشترك به دردي نامشترك داري، تنها راه گريز، نفسهايي‌ست كه اكسيژن بيشتري را به مغزت برساند. تاب مي‌آوري و دم نمي‌زني! كمر خم مي‌كني و موي سپيد. همين كه رها مي‌شوي، سيل خاطره‌هاي ريز و درشت غربال نشده، ويرانت مي‌كند، پس رهايي را از چه رو اين‌همه طلب داريم؛ براي مرور غم‌هاي كاري يا قي كردن لبخند‌هاي تلخ!؟

كاش خود را اختياري بود تا گره از ريشه‌هاي بي‌رگ مي‌گشود... يا لااقل دست كه دراز مي‌كرد خالي نمي‌ماند در اين‌همه نياز... تو خدايي نمي‌كني اين آسمان سياه و زمين سرخ را... شايد هم ما بندگي نكرديم و جهنم به خانه آورديم! طناب بگشا از پاهاي خسته‌ي اين‌ بندگان و برده‌گان بخت برگشته. غمنامه‌مان را تمام كن حتي به مرگ!!! چه هراس از عاقبتي كه آغازش درد بود و وحشت و خفقان و سياهي روح‌هاي عاصي از جسم‌هاي سرگردان، از تباهي زندگي!

وعده‌هايت را در سياه‌چال انبار و بعد از فساد در خاك چال مي‌كنند، كوره‌هاي نان پزي پر شده از خاكستر آدمي و هيچ باد و باراني نيست... تا بشويد و ببرد اين‌همه را... من اما خاكستر تن خود را هر روز در جيب حمل مي‌كنم و جان به جان آفرينت مي‌دهم با هر بي نبضي و بي نفسي...

كسي چه مي‌داند معناي اينهمه چيست! تو هم حتي! خود نيز!!! اين زمستان هم مي‌گذرد چون زمستان‌هاي ساليان پيش، اما تو را چه مي‌شود كه خواب خدايي‌ات را تمام نمي‌كني و چشم نمي‌گشايي؟... من حسي مشترك دارم به درد نامشترك آدميان...

برای او که مرا با خود می برد به بهشت...

2009-01-13T01:55:00.000+03:30

تثبیت می‌شود در من چیزی به نام عشق وقتی نگاهت تنگ می‌شود بر نی‌نی چشمانم. تصویرت که بر آینه‌ی اشک‌هایم می‌افتد، زیبایی‌ات تکثیر می‌شود.

قرار نبود که عاشقی را دیگرگونه تسلیم شوم اما، تقدیر گویا همیشه دست پُر می‌آید سراغم و حالا دستهایش؛ شکوفه بر گیسوانم، اشک بر دیده‌گانم، گل بر گونه‌هایم و عشق در رگ‌هایم نشانده...

قرار نبود که زمانه مرا بی‌زمان بگذارد در هجوم این‌همه دلبستگی...

قرار نبود که "خرما بر نخیل باشد و دست‌هامان کوتاه"...

قرار نبود که روزگار خودخواهانه ما را به شلاق عشق تازیانه زند...

جرممان مگر چه بود که این‌همه سال عاشقانه زنجیر به پا می‌کشیم و می‌رویم و نمی‌رسیم؟!

حالا که همه‌ی قرارهای عالم، بی‌قرار شده‌اند؛

می‌خواهم تائب شوم و بر پیشانی‌ات، پشیمانی‌هایم را نماز بگذارم اگر که بگذاری!!!

می‌خواهم همه‌ی خاطرنوازی‌هایت را صاحب شوم، اگر که بگذاری!!!

می‌خواهم تسلسل اشک‌هایم را به نام تو زنجیر کنم و اسیرت شوم اگر که بگذاری!!!

کاش در رنگ زیتونی چشمانت غرقه شوم وقتی اشک می‌نشیند در نگاهت...

بگذار شورآب دیده‌گانت شراب هفت ساله‌ام شود، مست شوم، هر چند که می‌دانم سیر نمی‌شوم از تو... که اینهمه شوق را حتی اگر به یک‌باره سر کشم، باز شایق و راغبت خواهم بود...

- زندگاني‌ات ترانه، گريه‌هايت عاشقانه، واژه‌هايت ساده گويي؛ گفتگوي كودكانه، ديده‌گانت بامدادان، اشك‌هايت چشمه‌ساران، چهره‌ات رنگ سپيده، گونه‌هايت لاله‌زاران، گيسوانت آبشاران، زلف جنگل زير باران، پيكرت آميزه‌اي از عطر پاك گلعذاران، با معجزه‌ي خاموش داريوش...

باز هم يك بازي...

2009-01-04T09:25:00.000+03:30

امیرحسین دانشور، مرا به بازی داستان نویسی دعوت کرد که جا دارد از او تشکر نمایم... اگر چه از قواعد داستان نویسی چیزی نمی‌دانم اما دعوتش را بی‌پاسخ نگذاشته و اجابت می‌کنم... باید یک داستان مینیمال ۱۰۰ تا ۱۵۰ کلمه‌ای می‌نوشتم و پنج نفر از دوستانم را به بازی دعوت مي‌كردم كه نتيجه‌اش شد دو داستان كه البته دومي را دوست‌تر داشتم. داستان‌ها از این قرار است که:

۱- سه و چهل و پنج دقیقه و شش ثانیه، نبض ساعت نمی‌زد و مرده‌اش روی دیوار خاک می‌خورد، صندلی ننویی تکان می‌خورد و صدای ساییدن انحنای پایه‌هایش سکوت شب را می‌شکست. باد زوزه کشان بر پنجره می‌کوفت و مرد در عکسی کهنه بر قاب، روی میزی کوچک، سقف را می‌نگریست. زن دست‌های استخوانی‌اش را باز کرده بود و با چشم‌های خیس به او لبخند می‌زد، باد بر موهایش موج می‌زد و سرما بر گوش‌های پیرش سیلی. صندلی تکان می‌خورد و زن یک قدم به مرد نزدیک و یک قدم دور. زن به مرد چشم داشت و مرد به آسمان نظر... باد تمام قدرتش را به بازو گرفت، پنجره را باز و شمع روشن را فوت کرد و تلنگری به قاب کهنه زد، زن با دست‌های باز و موهای آشفته بر زمین افتاد... مرد از خواب پرید... نبض ساعت نمی‌زد، سه و چهل و پنج دقیقه و شش ثانیه...

۲- می‌رفت و زیر لب می‌خواند؛ "همه شب نالم چون نی، که غمی دارم" به پیر مرد رسید و صدایش را بلندتر کرد "با ما بودی، بی ما رفتی" روی نیمکت سنگی نشست و سیگاری آتش زد، پیرمرد تکیه بر عصای چوبی، به کودکی‌اش می‌نگریست، مرگ را باور کرده بود، دخترکی جوان و زیبا از میان‌شان گذشت، نگاهش هم قدم با او شد، تا دور دست... بازگشت و پیر مرد را ندید، تکیه بر عصای چوبی، جوانی‌اش را می‌نگریست و زیر لب می‌خواند "همه شب نالم چون نی، که غمی دارم" چشم‌هایش خیس شد و فریاد زد "با ما بودی، بی ما رفتی"...

دوستانی که دعوتند برای این بازی؛ مهرداد رحیمی، پروانه وحیدمنش، محمدامین عابدین، یرما و امید کیا... باقی دوستان هم به میل خود می‌توانند در اين بازي شركت كنند...

تا دور دست جهان را بخاطر باز آمدنت می‌نگرم...

2009-01-01T06:21:00.000+03:30

آشفته مَبینم که بادهای برهوت، کش آمده‌اند تا پیچک مو‌هایم، تا کبودی لب‌هایم، تا سرخی چشم‌هایم... تنها ره‌آوردش تنهایی بود... که مرا بس.

اینجا حرف‌های ناگفته‌ام را گوشی شنوا نبود و نیست...

اینجا اشک‌های سردم را چشمی بینا نبود و نیست...

اینجا بغض‌های تل‌انبار شده‌ام را دستی گره‌گشا نبود و نیست...

اینجا غم‌های سينه‌ام را دلی محرم نبود و نیست...

اینجا...

اینجا هیچ‌کس با من نبود و نیست...

اینجا کسی در من بود و نیست.

پنهان در لفافه‌ی غمناک و مرطوب واژه‌هایم... برای رفتن.

خاکستری سرد از تنی مرگ‌زده در مشت... با من بگو باز که "عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد؟!"... نهان‌خانه‌ی من دلی بود که از تو سیراب نشد، سیراب نمی‌شود.

دستی بکش بر دریچه‌ی این قلب تا یادگار بماند بر غبار آن.

دستی بکش بر چشم‌های مرده‌ی بازم تا پلک فرو بندد بر تیرگی آن.

دستی بکش بر من.

بر مرده‌ی من...

بگذار در رخوت سکوت موهوم تو غرقه شوم...

Aranjuez Mon Amour

2008-12-28T02:58:00.000+03:30

عشق من!
بر آب چشمه‌ساران
آن گاه که بــاد آن‌ها را با خود می‌آورد
شباهنگام گل‌های سرخ پرپر شده را
شناور بر روی آب می‌بینیم.

عشق من!
و دیوارها شکافته می‌شوند
در برابر آفتاب، رویاروی بـاد و رگبار
و در برابر سالیانی که شتابان می‌روند
از بامداد ماه مه که آن‌ها آمدند
و آنگاه که آنان سرودخوانان به ناگاه بر روی دیوارهای آماج تیر باران‌شان
از چیزهایی بسیار شگفت نوشتند.

عشق من!
بوته‌ی گل سرخ رد پاها رابر روی دیوار پی‌ می‌گیرد
و نام‌های نقش بسته‌ی آن‌ها را به هم می‌تند
و هر تابستان از شدت سرخی گل‌های سرخ خواهد رست.

عشق من!
چشمه‌ها را خشک کن
در برابر آفتاب، رویاروی بـادهای دشت و در طول سالیانی که شتابان می‌گذرند
از بامداد ماه مه که آن‌ها گل بر سینه، با پاهایی برهنه و گامی آهسته آمدند
و با چشمانی درخشنده از لبخندی شگفت.

و بر این دیوار آنگاه که شب به پایان می‌رسد
گمان می‌کنیم که لکه های خونی را ببینیم،
که جز گل‌های سرخ نیستند
آرانخوئز، عشق من!

Mon amour, sur l'eau des fontaines, mon amour

Ou le vent les amènent, mon amour
Le soir tombé, qu'on voit flotté
Des pétales de roses

Mon amour et des murs se gercent mon amour
Au soleil au vent à l'averse et aux années qui vont passant
Depuis le matin de mai qu'ils sont venus
Et quand chantant, soudain ils ont écrit sur les murs du bout deleur fusil
De bien étranges choses

Mon amour, le rosier suit les traces, mon amour
Sur le mur et enlace, mon amour
Leurs noms gravés et chaque été
D'un beau rouge sont les roses

Mon amour, sèche les fontaines, mon amour
Au soleil au vent de la plaine et aux années qui vont passant
Depuis le matin de mai qu'il sont venus
La fleur au cœur, les pieds nus, le pas lent
Et les yeux éclairés d'un étrange sourire

Et sur ce mur lorsque le soir descend
On croirait voir des taches de sang
Ce ne sont que des roses!
Aranjuez, mon amour

متن آهنگ سروده‌ی «G.A.Bontempelli» گاي بونتمپلي است و تم اصلی آن بخشی از ارکستر بزرگ گیتاری‌ست با نام «Concierto de Aranjuez» که توسط «Joaquín Rodrigo» آهنگساز مشهور اسپانیایی در سال 1939 در پاریس ساخته شده است.

اين آهنگ در وصف زيبايي و عظمت باغ‌ها و كاخ سلطنتي آرانخوئز (حدود 50 كيلومتري جنوب مادريد) است كه زادگاه اين آهنگساز نابیناست و بیانگر احساس درونی وی در ابتدای جنگ داخلی اسپانیاست.

از این آهنگ اجراهای مختلفی وجود دارد که از میان آن‌ها می‌توان به اجرای ريچارد آنتوني، آندره‌‌ بوچلی، نانا موسکوری، گئورگي زامفير آهنگساز رومانيايي، دالیدا، سارا برایتمن، خوزه فلیسیانو، فاستو پاپتی، پاکو دلو چیا، و... اشاره کرد .

Richard Anthony - Aranjuez Mon Amour

Andrea Bocelli - Aranjuez Con Tu Amor

Nana Mouskouri - Aranjuez Mon Amour

Dalida - Aranjuez La Tua Voce

Sarah Brightman - En Aranjuez Con Tu Amor

Jose Feliciano - Aranjuez Mon Amour

Amalia Rodrigues - Aranjuez Mon Amour

Milva - Aranjuez Mon Amour

Jean Francois Maurice - Aranjuez Mon Amour

Demis Roussos - Follow Me

Jose Carreras - Aranjuez Mon Amour

Jarcha - Aranjuez Mon Amour

Katherine Jenkins - Aranjuez Mon Amour

Gina Maria Hidalgo - Aranjuez Mon Amour

Arielle Dombasle - En Aranjuez Tu Amor

Placido Domingo - En Aranjuez Con Tu Amor

Fabrizio De Andre - Aranjuez Mon Amour

Paloma San Basilio - Aranjuez Mon Amour

Romero Dyango - Aranjuez Mon Amour

در يوتوب:

Xuefei Yang - Concerto De Aranjuez - اجرایی بسیار زیبا

Richard Anthony - Aranjuez Mon Amour

Paco de Lucia - Concierto De Aranjuez
Andrea Bocelli - Concerto De Aranjuez
Nana Mouskouri - Aranjuez mon amour
Cesar Camargo - Aranjuez Mon Amour

اجراهای بی‌کلام آهنگ:

Gheorghe Zamfir - Aranjuez Mon Amour

Fausto Papetti - Aranjuez Mon Amour

Paco De Lucia - Aranjuez Mon Amour

Orquesta Flauta - Aranjuez Mon Amour

Paco Ibanez - Aranjuez Mon Amour

Isao Tomita - Aranjuez Mon Amour

James Last - Aranjuez Mon Amour

Kirmesmusikanten - Aranjuez Mon Amour

Waldo De Los Rios - Aranjuez Mon Amour

Paul Mauriat - Aranjuez Mon Amour

Herb Alpert - Aranjuez Mon Amour

Frank Pourcel - Aranjuez Mon Amour

Francis Goya - Aranjuez Mon Amour

عمري زلال در بوسه‌اي طويل بر ديوان

2008-12-19T23:24:00.000+03:30

دلم جا مانده لاي كتاب حافظ

از يلداي سالي دور و سرد...

امسال هم يوسف گمگشته

راه كنعان را نيافت

تا يعقوب چشم‌هايم

به راه بماند

تا خون به دل انار شود و

دستم به ياقوتش نرود

"صبر كن!

در راه است..."

كسي در گوشم مي‌گويد

مي‌دانم اما

هزار پاييز هم كه بگذرد

آب از آب تكان نمي‌خورد

تو در خاكي

از ماه مصيبت‌!

در سالي دور و سرد

كه "سگي لاشه‌ي خورشيد را به دندان

بر خاكروبه‌ي آغل آسمان مي‌كشيد."

- بيتي از تفأل يلدايتان را اينجا به يادگار بگذاريد..
- پشت به باد نشسته‌ام تا مویه‌ام را به زوزه‌اش نیالاید... خیالت جمع که ناخن‌هایم را یکجا کشیده‌اند و جای خون آمیخته با جان، قطره قطره هوس صدایت و نگاهت، یک در میان می‌چکد از آن. هزار حرف نگفته و درد مگو و قطره قطره... عذاب علاقه‌ای مقدس شده که هر چه اصیل‌تر، تازه‌تر... دنیا تریبون شکوه‌های طویل و فریادهای خفه و تمدن‌های خاک گرفته و تعاملات اجتماعی بی‌رویه و تنهایی‌های مدام شده... باد خبرچینی‌ات را می‌کند و تو لبخند می‌زنی و فریاد می‌کشی و مشت می‌کوبی... تمام شب را کسی نبود... تو هم نبودی... تنها صفحه ات بود و تنها من... شمارش معکوس شروع شده و تیک تاک ساعت شنی درآمده... دلم شمع توت فرنگی می خواهد و سایه بازی و دود سیگار اُلترا لایت و شراب هفت ساله‌ی چشمهايت... یادت نمی آید! آن شب تا صبح اشکت را بوسیدم...

ــ چو عهد، عهد ظلمت پرستي باشد

ستايشگر فروتن يك تقدير

2008-12-10T00:27:00.000+03:30

خسته از تكرار حتي همين واژه، حسرت‌زده‌ي لحظه‌ي آرام بي‌كلام، بريده بريده حروف را به رشته‌ي تحرير در مي‌آورم تا ثانيه‌اي بعد، بخوانم و سطر به سطر بروم تا آن نمي‌دانم چه درونم را ثبت كرده باشم...

متنفر از چيدن همين يك سطر، غربت‌زده‌ي دل بي‌قرار، شكسته شكسته نفس را به عمق سينه مي‌دهم تا دمي بعد، آهي بكشم و سطر به سطر بروم تا آن نمي‌دانم چه درونم را ثبت كرده باشم...

مستأصل از گفتن يك جمله، بغض‌زده‌ي گلوي بي‌تاب، دانه دانه اشك را به گونه مي‌پاشم تا دقيقه‌اي بعد، آواز گريه سر دهم و سطر به سطر بروم تا آن نمي‌دانم چه درونم را ثبت كرده باشم...

تنها از نوشتن همين چند خط، لعنت‌زده‌ي تقدير بي‌بخت، نفس نفس هوار را به گلو مي‌كشانم تا ساعتي بعد، فرياد كشم و سطر به سطر بروم تا آن نمي‌دانم چه درونم را ثبت كرده باشم...

ـ از فـــرطِ يـقيـن، بـه شـك رسيـده ام، بــاور كن! من بعد از ايمــان، كـافر شـده ام

ـ در چشم من هزاران هزار چشم، در قلب من هزاران هزار قلب، در دست من هزاران هزار دست، با تو اما؛ -وای بر تو! تمام نفرت من

ـ من از طلوع گذشته‌ام/ از زایشی که تنها در یک لحظه‌ی بی‌تکرار، شعله می‌کشد

نفس‌هاي بريده...

2008-12-04T21:15:00.000+03:30

هرگز مباد

بياشوبم

خواب پرنده را

تا در آوار هراسناك اهريمن

آواز مرگش را

در كابوس‌هاي بي‌پايان

شيون كنم

ديريست در اين دهليز

باد نيز نمي‌رقصد

هيچ ترانه را

در سياهي تشييع

در سكوت تبعيد

در يورش درفش و داغ

و دريغ از طنين فريادي

و اهتزاز چرمينه‌اي!؟

خراب، خرابِ خواب تو مي‌روم از گريه‌هاي بلند

2008-11-25T01:26:00.000+03:30

"براي چيدن آخرين جمله‌ي جهان

كلمه كم آورده‌ام،

لطفاً حروف روشن رازداران را آزاد كنيد!"

اندوه عشق را سرمست مي‌شوم... اگر چه حس زنانگي‌ام، آميخته با دوگانگي و دلدادگي، يگانگي و بيگانگي مي‌شود... سرسپردگان آسمان‌خراش‌هاي بي‌روزن، تصوير مبهم خورشيد پشت ابر را پشت پلك نقش مي‌زنند و من آينه دست مي‌گيرم تا قابت بگيرم بر ديوار زندگي... حتي اگر نامرئي... همين جا كه ديده نمي‌شود...

زمين اين روزها خيلي مرد است كه اين‌همه سنگيني را تاب مي‌آورد... و آسمان اين روزها خيلي زن كه مدام مي‌گريد... ماه مي‌آيد و به آينه‌ي كهنه‌ي بر ديوار چيزي مي‌گويد انگار از بوي كامل سپيده‌دم... خورشيد مي‌آيد و به چشم سايه‌نشين چيزي مي‌گويد انگار از تابيدن بي‌خيال ماه... آسمان مي‌آيد و آهسته زير گوش من، چيزي مي‌گويد انگار از حرف‌هاي سرسري اين دو... مادرم بلند مي‌گويد: شما همه شبيه يكي شقايق سوخته، از آبي آسمان مي‌گذريد.

و تو پايين نمي‌آيي تا به بالا كشانيم... نه... نه آمدن دلبخواه من بود و نه رفتن آوازي به اختيار تو... صبوري مي‌كنم و تنها به اين سرود ناشنيده، دست روي دست مي‌گذارم و پلك مي‌بندم "شايد كه جاودانه بماني كنار من"...

من زنده به طعم همين تن‌ام!

2008-11-18T02:31:00.000+03:30

"آورده‌ي بي‌گاه باران‌هاي شمالي منم

رفته‌ي از هوش هر گريه در اين هوا،

از خوي و موي و روي تو... حالي،

حالي به حالي منم."

كتاب را ورق مي‌زنم، مي‌خوانم، كنارش مي‌گذارم، مي‌نويسم و خط مي‌زنم به سبك خودم... زير لب آواز كودكي‌‌ام را زمزمه مي‌كنم، اشك و لبخند را گره مي‌زنم، خاطرات مرده‌ي دلم را زنده‌ مي‌كنم به سبك خودم... بر سنگ فرش خيابان‌هاي پر تردد شهر قدم مي‌زنم، بر نيمكت بوستاني مي‌نشينم به تماشاي آدم‌ها به سبك خودم... به سيگارهاي پي در پي‌ام پك مي‌زنم، رويا مي‌بافم و رشته مي‌كنم، مي‌گذارم بغضم ديناميت شود و مي‌بارم و سبك مي‌شوم به سبك خودم... شب آغوش تنگ مي‌كنم براي آن من ديگر، مي‌بويم و مي‌بوسم و مي‌خوابم به سبك خودم... من ِدر آينه را مي‌نگرم، مي‌آرايمش، دلداريش مي‌دهم، مي‌بوسمش و برايش ترانه‌اي كهنه مي‌خوانم به سبك خودم... زير باران هاشور مي‌خورم، فرياد مي‌زنم، با پرنده‌هاي مهاجر پرواز مي كنم به سبك خودم... روز و روزگار مي‌گذرانم، بيداري را به نداري، دل را به دلدادگي، عقل را به ناداني به سبك خودم... روز روزنامه مي‌خوانم، شب شبنامه، گريبان چاك مي‌كنم، غم مي‌خورم و دم نمي‌زنم به سبك خودم... اما آه را به سبك تو مي‌كشم... پاييز را به سبك تو بو مي‌كشم... خواب را به سبك تو تعبير مي‌كنم... سكوت را به سبك تو معني... عشق را به سبك تو ترجمه... و دوستي را به سبك تو عشق مي‌ورزم... آري به سبك تو زندگي مي‌كنم.

من عادتِ آرام دقيقه شماري مغمومم!

2008-11-12T03:30:00.000+03:30

"جهان پيرتر از آن است

كه بگويم دوستت مي‌دارم

من اين راز را به گور خواهم برد

مهم نيست!

صبح‌ها گريه مي‌كند كودك همسايه

به جاي خودش

ظهر‌ها گريه مي‌كند كودك همسايه

به جاي من

و شب‌ها گريه مي‌كند كودك همسايه

به جاي همه

حق با اوست!

همه‌ي ما بي جهت به جهان آمده‌ايم

جهان پيرتر از آن است

كه اين همه حرف،

كه اين همه حديث!"

عزيز رفته... قدر ندانستيم روزگار را و گذشتيم و گذشت از ما... اين روزها را به عمر نديده بودم و بي‌گمان نخواهم ديد... با اين‌همه كم نبود و بيش هم... همان بود كه رفت... از اين عاشقي حيرانم و در چرايي‌‌اش مانده‌ام... پس مي‌زنم دقايق در راه را... دلم سرد سرد است و آفتاب كم دارم... قرار اين نبود كه شد... مثل تمام قرارهاي بي‌قرار هميشه... آرامش را مي‌جستم و ويراني در راه بود... آمدم... همراه شدم... در سراشيب زندگي، زمين خوردم و برخاستم... نشان به آن نشان قوزك پايم... به زخم نازك گلويم... به مرده‌‌ي دلم... با اين‌همه آموختم كه بعد از اين به پاي هيچ آرزويي نيوفتم... به تمناي هيچ نشدني‌اي در نيايم... حالا غرورم را به دست نوازش گرفته‌‌ام تا شايد جبران خسارت نمايم... اگر چه در زندان تن پوسيدم اما حبس دنيا مي‌كشم تا نهايت رهايي... بي‌بهانه رفتي اما بهانه‌ي خوبي به دستم دادي تا آن‌همه خواستن را اصرار نورزم... مي‌روم... من مرده‌ي دلم را هر روز بر دوش تشييع مي‌كنم... باران اين پاييز را دوست ندارم... مرده‌ي دلم را سنگين مي‌كند... شانه‌ام تاب سنگيني اين جنازه را ندارد... راه می‌روم... می‌روم در این سرمای خیس... شايد جايي در جاده‌هاي جهان هم را يافتيم... جاي گله نمي‌گذارم و با مرده‌ي دلم مي‌آيم تا زندگي‌اش را از تو باز پس گيرم... تا آن روز، من با دلتنگي‌هايم مي‌جنگم و تو كاش فراموشم نكرده‌باشي و به اين نتيجه رسيده باشي كه دوست داشتن و عشق ورزيدن تنهاترين و زيباترين حقيقت اين زندگي‌ بود...

دلتنگ توام... پشت پرچين خيال، منتظرت مي‌مانم...

2008-11-08T20:39:00.000+03:30

من اناری را، می‌کنم دانه،
به دل می‌گویم:
خوب بود این مردم،
دانه‌های دلشان پیدا بود.
می‌پرد در چشمم آب انار:
اشک می‌ریزم...

با اولين باد پاييزي راهي شدم تا زمستان را نبينم، تا با اولين باد بهاري بازگردم...

گفته بودي آب از آب تكان نخواهد خورد اين بار رفتنم هم... گفته بودي تا آمدنم دلت لك خواهد زد و دستت به هيچ كار نخواهد رفت... گفته بودي ترانه‌هاي با‌ هم‌مان را بي من زمزمه مي‌كني و بس مي‌نشيني به راه رفته‌ام... گفته بودي بر فرش زمين، تمناي آمدنم را نماز خواهي خواند و بر ماه شبهاي بي ستاره‌ات دخيل خواهي بست... گفته بودي با آبهاي جاري جوي‌هاي سر به زير، سياهي تمام ثانيه‌ها را خواهي شست...

آن روز بايد مي‌گفتمت كه حوالي كابوس خواب‌هايم، كسي پرسه مي‌زند... بايد مي‌گفتمت كه نرفته باز خواهم گشت، بايد مي‌گفتمت كه انتظارت به درازا نخواهد كشيد... بايد مي‌گفتمت تو كه قصد رفتن داري، اينهمه حوالي خيال من پرسه مزن... بايد مي‌گفتمت كه اينهمه بي‌عاطفه از عاطفه سخن مگوي... بايد مي‌گفتمت كه اينقدر پشت اين سايه سياه مخوف كمين نكن...

پاييز تمام نشده، نرفته باز گشته‌ام، اما تو گويي، با باد پاييزي هزار سال پيش رفته‌اي... عزيز رفته، آن روز كه دست از ديدگانم كشيدي، آفتاب حقيقت بر من تابيد و اينك حقيقت بر من آغوش گشوده تا در برش بي‌آرامم...

جان دل، راه رفته‌ات بي‌خطر...

تو كه نيستي... رو سر خودم دارم خراب ميشم... (محسن چاوشي)

ــ درد کشیده‌ای دخترم، دخترک بیچاره‌ام، من این را از شکل مبهم یک زخم، بر گلوی نازکت دریافته‌ام...

ــ آزادي برابري سهم من نيست! حق من است!

شب‌هاي تهران را با بلندگوي روشن گوش دهيد و زمزمه كنيد...

2008-10-05T22:09:00.000+03:30

*** لينك دانلود آهنگ

شب‌هاي تهران، مي‌کند پنهان
صحنۀ بسيار، از چشم انسان
زين شب‌هاي تار، مانده يادگار
راز بي‌شمار، بهر عاشقان

هرشب اين سرزمين پر ز ماجراست
يک‌سو عيش و طرب، يک‌سو رنج و تعب
برخيزد همه شب غوغاي تهران
قلب يار بي‌قرار، کام او رواست
عاشق در همه حال، باشد فکر وصال
بر او داده مجال، شب‌هاي تهران

ياران جام باده بر دست دارند
هر شب چون ماه و پروين بيدارند
اي که چون من بيداري
مستي خود ياد آري
چون شنوي بانگ مستان
منتظري روز آيد، عقدۀ دل بگشايد
اين شب غم يابد پايان.

شب‌هاي تهران، مي‌کند پنهان
صحنۀ بسيار، از چشم انسان.
زين شب‌هاي تار، مانده يادگار
راز بي‌شمار، بهر عاشقان

- مي‌گويمت: ديوانه‌اي را مي‌ماني آويزان از سقف آسمان. هر چه تكانت مي‌دهند واقف نمي‌شوي به آويزانيت... باورت نمي‌آيد انگار و خوشترت هم هست!

- نقض سيستماتيك حقوق كودكان در ايران (به بهانه روز جهاني كودك)

- آه، من كــه نبــودم، ديــوانــه زني بود با قلبي لرزان و چشمي بيمار، و پاهايي كه به آن سوي شب‌هاي احتضار -بيهوده- اميد مي‌بست...

صلح - شعری از «رافائل آلبرتی»

2008-09-28T21:27:00.001+03:30

بازگشت به سوی تو
                      مادر!
بس دشوار است
پسرانت
ناراستند و آهن دل... نه؟
شایسته‌ی عشق تو نیستیم
اکنون که سایه‌ی نفرین‌شده‌ی شب جدایمان می‌کند
دورمان می‌کند
از قلبِ درهم فشرده/ تکیده و فرو ریخته‌ی تو
تاریکی
آوار می‌شود بر ما
سهماگین/ مرگبار/ شوم؛ -
تبری بی‌سیرت بر کنده‌ای بریده

ما را دستی نیست، می‌بینی؟
نه، ... این‌ها دست نیست
چنگالی‌ست درنده
پنجه‌هایی کشیده برای فشردن گلو
بر ابتدای خونراهه‌ای
که به تو می‌رسد
به تویی که می‌مویی و می‌نالی در تنهایی

دندان‌مان نیز نیست
تیغ‌هایی‌ست تیز
ناتوان از رسیدن به لب‌ها/ به صورتِ تو

مادر
زنجیره‌ی دردها
شب‌های کور
                 گذشت
و سپیده‌دمان ِ مرده زاد
                               روزن ِ مسدودِ مرگ

آن چه بر ما رفت
                    مادر
بس ناشدنی بود
چونان دور/ فراسوی مرز ِ زردِ وحشت
اما- و هنوز- تو
دل‌ بسته‌ای به رؤیای میرایت
رؤیایی که در آن
                    فراموشی
دریاهای دیوانه را رام می‌کند
دل‌‌بسته‌ی رؤیایت هستی
به تکاپویی بی‌ترحم دچاری
                                دایره‌ی تباهِ قدم‌های زندان
تکاپویی که می‌خشکاندت
خونت را می‌مکد

بازمان گردان مادر!

خمترک کن سوی ما
شاخه‌ی ناپیدا و ارجمند را
تا به دستان ِ کوتاهِ ما برسد
آن خوشگوارترین میوه
و بگذار تا آن روز
پوستِ تلخ را بشکافیم
زهرابه را تف کنیم
هسته‌ی تیزی که درون‌مان را خواهد خراشید
بیرون اندازیم

بیا باز با تو باشیم
به شادمانی در صلح
با دل‌هایی رها از اندوه

آلبرتی در دومین همایش بین‌المللی نویسندگان در صوفیه (پایتخت بلغارستان) - بهار 1979 میلادی - سال جهاني كودك، گفت: بگذارید کودکان (همه‌ی کودکان: کودکانی که جان‌شان را در اسپانیا، در جنگِ خوفناکِ جهانی دوم، در ویتنام و در بسیاری از نقاط جهان از دست داده‌اند) در نیروی رفتار ما، در واژه‌های مکتوب و در دست‌های امن ما، ضمانتی مطمئن برای زیستنی آزادانه و در آسایش بیابند. امروز نویسندگانی از کشورهای مختلف در این‌جا گرد آمده‌اند. بیایید همچنان شایسته‌ترین حاملان صلح باشیم، سفرای صلح، عدالت و آزادی برای همه‌ی انسان‌ها...

ــ نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل

پيش از آنكه بيايي، رفته‌ام...

2008-09-22T05:25:00.000+03:30

پيشاني‌ام بر خاك بوسه مي‌زند، كمر راست مي‌كنم تا بازت ببينم. پاييز كه بيايد، چون برگي خزان زده، زرد مي‌شوم، گُر مي‌گيرم و آتش مي‌شوم. شِكوه نكن كه قرارمان اين نبود؛ كه بي‌قرار تمام قرارهاي بي‌قرار شده‌ام. دلتنگ شعرهاي نسروده‌ام. بي‌تاب لحظه‌هاي نيامده‌ام.

پيشاني‌ام بر خاك بوسه مي‌زند، كمر راست مي‌كنم تا بازت ببينم. دلم براي غربت ابرها، مي‌گيرد. پايين كه نيامدي؛ دستم را بگير تا بالا بيايم. پيش تو كه باشم، هيچ جنبنده‌اي را، نيازم نيست.

پيشاني‌ام بر خاك بوسه مي‌زند، كمر راست مي‌كنم تا بازت ببينم. مگر نه اينكه ميلت يكي شدن است، تا بي‌ميلت نشدم، آغوش بگشا... گيسوان پريشانم طلبكار بوسه‌اي گرم و ساده است، از جنس همان بوسه‌اي كه روز نخست، حواله‌اش كردي. هوايي‌اش كردي...

كمر راست كرده‌ام اما هنوز پيشاني به "خاك پذيرنده" مي‌سايم. افسوس اما؛ سوزن‌بان پير، سالهاست كه ديگر گوشش بدهكار هيچ سوت قطاري نيست. ما فراموش شدگان اين ايستگاهيم.

- همانجا كه گمت كردم نشسته‌ام و دارم توي چهره‌ي اين همه آدم، دنبال حالت آشنايي مي‌گردم كه در نگاه تو بود.

- انگار همين ديروز بود كه باز تكه تكه شدم و به سر زاينده اين همه بدبختي و زوال فرياد زدم. نيم ساعت زار زدم و بعد دلم خواست با يكي حرف بزنم...

- مرا هرگز جدی نگرفتی...

- می‌خوام قد بکشم بلندتر از درختای صد ساله توی حیاط. همیشه سبز. تک و تنها. بی آرزو.

- حجم دوست داشتن من بال تو را باز می‌کند و تو این حرف مرا نمی‌فهمی.

مرا آتش به جان، بگذار و بگذر...

2008-08-31T07:50:00.000+04:30

گمان کنم شهريار کوچولو برای فرارش، از مهاجرت پرنده‌های وحشی استفاده کرد. صبح روز حرکت، اخترکش را آن جور که بايد مرتب کرد، آتش‌فشان‌های فعالش را با دقت پاک و دوده‌گيری کرد: دو تا آتش‌فشان فعال داشت که برای گرم کردن ناشتايی خيلی خوب بود. يک آتش‌فشان خاموش هم داشت. منتها به قول خودش «آدم کف دستش را که بو نکرده!» اين بود که آتش‌فشان خاموش را هم پاک کرد. آتش‌فشان که پاک باشد مرتب و يک هوا می‌سوزد و يک‌هو گُر نمی‌زند. آتش‌فشان هم عين‌هو بخاری يک‌هو اَلُو می‌زند. البته ما رو سياره‌مان زمين کوچک‌تر از آن هستيم که آتش‌فشان‌هامان را پاک و دوده‌گيری کنيم و برای همين است که گاهی آن جور اسباب زحمت‌مان می‌شوند.

شهريار کوچولو با دل‌ِگرفته آخرين نهال‌های بائوباب را هم ريشه‌کن کرد. فکر می‌کرد ديگر هيچ وقت نبايد برگردد. اما آن روز صبح گرچه از اين کارهای معمولیِ هر روزه کُلّی لذت برد موقعی که آخرين آب را پای گل داد و خواست بگذاردش زيرِ سرپوش چيزی نمانده‌بود که اشکش سرازير شود.

به گل گفت: - خدا نگهدار!

اما او جوابش را نداد.

دوباره گفت: - خدا نگهدار!

گل سرفه‌کرد، گيرم اين سرفه اثر چائيدن نبود.

بالاخره به زبان آمد و گفت: - من سبک مغز بودم. ازت عذر می‌خواهم. سعی کن خوشبخت باشی.

از اين که به سرکوفت و سرزنش‌های هميشگی برنخورد حيرت کرد و سرپوش به دست هاج‌وواج ماند. از اين محبتِ آرام سر در نمی‌آورد.

گل به‌اش گفت: - خب ديگر، دوستت دارم. اگر تو روحت هم از اين موضوع خبردار نشد تقصير من است. باشد، زياد مهم نيست. اما تو هم مثل من بی‌عقل بودی... سعی کن خوشبخت بشوی... اين سرپوش را هم بگذار کنار، ديگر به دردم نمی‌خورد.

- آخر، باد...

- آن قدرهاهم سَرمائو نيستم... هوای خنک شب برای سلامتيم خوب است. خدانکرده گُلم آخر.

- آخر حيوانات...

- اگر خواسته‌باشم با شب‌پره‌ها آشنا بشوم جز اين که دو سه تا کرمِ حشره را تحمل کنم چاره‌ای ندارم. شب‌پره بايد خيلی قشنگ باشد. جز آن کی به ديدنم می‌آيد؟ تو که می‌روی به آن دور دورها. از بابتِ درنده‌ها هم هيچ کَکَم نمی‌گزد: «من هم برای خودم چنگ و پنجه‌ای دارم».

و با سادگی تمام چهارتا خارش را نشان داد. بعد گفت: - دست‌دست نکن ديگر! اين کارت خلق آدم را تنگ می‌کند. حالا که تصميم گرفته‌ای بروی برو!

و اين را گفت، چون که نمی‌خواست شهريار کوچولو گريه‌اش را ببيند. گلی بود تا اين حد خودپسند...

پي‌نوشت: شهريار کوچولو گفت: در دنیا باید مواظب هر چیز بود تا خطرناک نشود، حتی یک گل! آری! حتی گلی کوچک هم گاهی می تواند خیلی خطرناک باشد. و آن هنگامی است که او مثل درخت بائوباب در قلب آدم ریشه زده باشد، و آن گاه است که می تواند همه وجود آدم را فرا بگیرد، و هنگامی که خواسته باشی از او دور شوی تو را به سوی خودش می کشد و اگر مجبور باشی او را ترک کنی همیشه غمگین خواهی‌بود...

پي‌نوشت: این هدیه ام را / سارق قلبم / هذیانم / شکنجه ی جانم / عزیزم / عشقم / بپذیر، / شاید / دیگر / هیچ گاه / هیچ چیز/ نسرودم.

و.مایاکوفسکی

مرا تو بی سببی نیستی...

2008-08-21T07:50:00.000+04:30

بخوانيد و لذت ببريد از آنچه كه دلي عزيزم در اين شعر سرخ، براي روزهاي در بسترم سروده...

"من‌ام آری من‌ام
که از اين‌گونه تلخ مي‌گريم
که اينک
زايش من
از پس دردی چهل‌ساله
در نگرانيِ اين نيم‌روز تفته
در دامانِ تو که اطمينان است و پذيرش است
که نوازش است و بخشش است. ــ
در نگراني‌ اين لحظه‌ی يأس،
که سايه‌ها دراز مي‌شوند
و شب با قدم‌های کوتاه
دره را مي‌انبارد.

ای کاش که دست تو پذيرش نبود
نوازش نبود و
بخشش نبود
که اين
همه
پيروزی حسرت است،
بازآمدن همه بينايي‌هاست
به هنگامي که
آفتاب
سفر را
جاودانه
بار بسته است
و ديری نخواهد گذشت
که چشم‌انداز
خاطره‌يي خواهد شد
و حسرتي
و دريغي.
که در اين قفس جانوری هست
از نوازش دستان‌ات برانگيخته،
که از حرکت آرام اين سياه‌جامه مسافر
به خشمي حيواني مي‌خروشد."

براستی صلت کدام قصیده‌ای ای غزل!!!

2008-08-13T02:49:00.000+04:30

انسان از آن چيزي كه بسيار دوست مي‌دارد، خود را جدا مي‌سازد. در اوج خواستن نمي‌خواهد، در اوج تمنا نمي‌خواهد. دوست مي‌دارد اما در عين حال مي‌خواهد كه متنفر باشد. اميدوار است اما اميدوار است اميدوار نباشد. همواره به ياد مي‌آورد اما مي‌خواهد كه فراموش كند.

چرا اينقدر در برابر ابراز قدرت ضعيفم؟ اين ضعف من از كجا مي‌آيد؟ از پدرم، مادرم، وطنم...!

هي... بايد بتونم تكه‌هاي زندگيمو كنار همديگه بذارم، ببينم از كي رابطه‌ام با تو خراب شد... تا چند وقت پيش كه همه چيز خوب بود، عالي بود، عاشقانه بود. چرا خراب شد؟ از كي؟ از كجا شروع شد؟ از وقتي كه رفتي سراغ...

من مرتب شيلنگ تخته مي‌ا‌ندازم ولي به هيچ جا نمي‌رسم... دارم فرو مي‌رم... من ديگه به هيچ چي اعتماد ندارم، به هيچ چي اعتقاد ندارم، دارم هدر مي‌رم. يه موقعي فكر مي‌كردم به گهي مي‌شم، اما هيچ پُخي نشدم... آويزونم. آويزون.

چي كار كنم؟ ما آويخته ها به كجاي اين شب تيره بياويزيم قباي ژنده و كپك زده‌ي خود را؟

"مرا تو بی سببی نیستی، براستی صلت کدام قصیده‌ای ای غزل"... من عاشقم...

آزمـــودم عقل دور انــــــديش را

بعد از اين ديوانه سازم خويش را

چرا نمي‌تونم فراموش كنم؟ جنون الهي... به سر عشق چي اومد؟ عشق به نفرت تبديل شد؟... حالم داره بهم مي‌خوره... نترس... بذار عصباني بشه... نترس از دشمنت... نترس.

اگه مي‌دونستي هنوز چقدر دوستت دارم!!!... خدايا! خدايا يه معجزه! براي من يه معجزه بفرست! مثل ابراهيم! شايد معجزه من يه حركت كوچك بيشتر نباشه، يه چرخش، يه جهش؛ يا اين طرفي! يا اون طرفي!... ترسو... ترسو... احمق... جرأتشو نداري؟! مگه ديگه چي مونده... بزن برو.

خدايا! خدايا چقدر خسته‌ام... ديگه طاقت ندارم... چي مي‌شد اگه همه چيز اون جور كه من مي‌خواستم مي‌شد... همه جا صلح و آشتي... همه جا عشق و صفا!

پانزدهمین ترانه‌ی دوست خوبم محمدامین عابدین

2008-08-07T08:40:00.000+04:30

جـمـعـــه‌هـــای بـــی‌نـفـس

طــــرح مـسـمـــــوم قـفـس

فـکــــر ســــرخ خــودکـشی

تــــــوی بــــــالیــــن هــوس

شـب پـنــج‌شنـبــه پـــریـــد

دخـتــــــرک رویــــــا نـــدیــد

خیـمـــه‌شـب‌بـــــاز فـقـیـــر

گـــــریـه‌هـاشـو سـر کشید

بی‌صــــــدا چهارشنبه شد

خـــنـــده‌کـش بــازی رو برد

آخـــــــــر قصـــــه‌ی شــــب

گـــرگــــه بـــره‌هــا رو خـورد

تا سه‌شنبه راهی نیست

رشــوه‌گیـــر نمـــره بیست

ســــــــردر هــــر سینمــــا

پــــر شده تـابلـوی ایـست

هـــــر دوشـنـبـــه‌ای بـــده

خـــــونـــه‌هـــا مـــاتـمکـده

مـنـجــی بــاتـوم به دست

بـــه ســــرم ضــــــربـه زده

کــــاش یکشنبــه‌هـا نبـود

زیــــــر گـــنــبـــد کبــــــــود

قـــهــــــرمــان کــــاغــــذی

غــــرق تشـویـق و ســرود

شنـبـــه وقـــت رفـتـنــــــه

شـکــل زشـت کـشـتـنــه

کــــــار جـــاودگـــر پـیــــــر

خـــاطــــــــره دزدیــدنـــــه

*دل ترانه‌ی محمدامین عابدین:

یک پست تأثیرگذار از صاحب وبلاگ ارتفاع شکوه‌ناک فروتنی (لاله حسن پور) و صدای فرهاد در حین اجرای ترانه هفته‌ خاكستري سروده شهیار قنبری که در گوشم زمزمه می‌کند مرا می‌برد تا ترانه ای که نرم نرمک زیر پوستم لانه می‌کند. ازخودم می‌پرسم چرا هنوز دردهای مشترک وجود دارد و کوله‌بار سفرم پر از زخم‌های کهنه‌ای است که میراث گذشتگانم است. هفته را برعکس می‌کنم و از جمعه به شنبه بر می‌گردم تا ترانه، از حیث شکل و محتوا، ترانه‌ی خودم و هم نسلانم باشد. خانم‌ها و آقایان محترم، این یک مانیفست است ولی مزه بادام تلخ می‌دهد.

ما مردم خوشبختي هستيم!

2008-07-30T05:54:00.000+04:30

هِي! آقاي آمريكا، شك نكن كه هستيم. خوشبختيم برادر... من يك ايراني خوشبختم. صبح‌ها به زير زمين مي‌روم، سوار مترو مي‌شوم، كيفم را مي‌زنند، كفش‌هايم را له مي‌كنند، بالاجبار دچار عدم روسري مي‌شوم، خفه مي‌شوم، نفس كم مي‌آورم، دل و روده‌ام به هم مي‌پيچد، دنده‌هايم جابجا مي‌شوند، قُلنجم مي‌شكند و با اين‌همه خندان پياده مي‌شوم و به روزنامه‌هايي با اخبار سراسر كذب، پول مي‌دهم و تاتي تاتي كنان، به محل كارم مي‌رسم... اصلاً به شما چه مربوط كه ما هر ظهر تابستان و پاييز و زمستان آتي، برق نداريم و نخواهيم داشت و با روزنامه خودمان را باد مي‌زنيم، چُرت مي‌زنيم و خُرناس مي‌كشيم؟! به شما چه كه نيمي از ساعات روز را در صف‌هاي عريض و طويل اتوبوس و تاكسي و پمپ‌بنزين و قند و شكر و روغن مي‌گذرانيم؟! به شما چه مربوط كه تورم بيست درصدي داريم و اقتصادمان فلج شده؟! به شما چه كه باج مي‌دهيم و رشوه مي‌گيريم و لو مي‌رويم و آب از آب تكان نمي‌خورد؟! به شما چه مربوط كه فعالين سياسي‌مان در زندان آب خنك مي‌خورند يا شلاق و باتوم؟! به شما چه كه جوانان‌مان يا به اعتياد دچارند و يا محكوم‌اند به اعدام و حبس و تبعيد؟! به شما چه مربوط كه مردان‌مان نان به نرخ روز مي‌خورند و زنان‌مان شوهر دارند و چندين دوست‌پسر؟! به شما چه كه هم‌جنس باز داريم يا نه؟! مگر خودتان خواهر مادر نداريد؟ ناموس نداريد؟ شرف نداريد؟ به شما چه مربوط كه مي خواهيد از طرح‌هاي ضربتي نيروي محترم انتظامي سر در بياوريد؟! به شما چه كه نفت را بشكه‌اي چند مي‌فروشيم، آب را به كجا صادر مي‌كنيم، برق را خيرات مي‌كنيم، گاز را محض رضاي خدا مي‌بخشيم؟! مگر نمي‌بينيد كه در گرسنگي مي‌ميريم اما تن به ذلت نمي‌دهيم و شرافت‌مان را توماني دو زار نمي‌فروشيم؟!

آقاي رئيس جمهور عزيز؛ ما مردم خوشبختي هستيم، چرا كه شما را داريم تا هم بر دهان آمريكا بزنيد و هم بر سر ما بِرينيد... پرزيدنت احمدي‌نژاد محترم، مي‌دانيم كه دچار چه توهمات هولناكي هستيد، بنابراين صبورانه سكوت مي‌كنيم و تن مي‌دهيم به عقده‌گشايي‌هايتان... پس اين يكسال باقيمانده، بيشتر از سه سال طي شده، به گُه بكشيدمان...

آقاي آمريكا، پايت را از كفش پاره‌ي ما بِكش بيرون... ما همه‌ي آنچه حقوق مسلم‌مان بود و است را داده‌ايم و مي‌دهيم تا انرژي هستي را حق مسلم خود كنيم...

ما خون‌هاي بسياري داده‌ايم، لازم باشد باز هم مي‌دهيم، با مشت گره كرده، با ايدز و هپاتيت، با اعتياد و كرم، با فقر و فحشا، با همين دست‌هاي خالي محمود جان..

من دلم مي‌خواد برگردم به كودكي...

2008-07-27T21:26:00.000+04:30

هنوز فكر مي‌كنم بايد كودكي كنم اما اين روزها با سرعت مي‌گذره... دلم مي‌خواد بخندم، با صداي بلند، ريسه برم، خجالت نكشم كه بزرگ شدم، پاهامونو دراز كنم، چاي‌يمو هورت بكشم، موهامو ببافم، نه! دُم خرگوشي ببندم، دامن كوتاه بپوشم، بدوم، قهقهه بزنيم، موهاي دوستامو بكشم، نيشگونشون بگيرم، قلقلكشون بدم، دلم يه عالمه گريه‌ي پر اشك و هق‌هق مي‌خواد، عاشقي‌هاي بچگونه مي‌خواد، دلم مي‌خواد واسه پسر همسايه، نامه‌ي فدايت شوم بنويسم و لاي كتاب رياضيم، واسه هميشه قايمش كنم، دلم عروسك مي‌خواد، بادبادك حصيري، فرفره‌هاي رنگي، بستني قيفي... دلم مي‌خواد تو پارك مسگرآباد گم بشم و يه خانم و آقاي مهربون، پيدام كنن و واسه آروم كردنم، برام يه عالمه بستني و پفك بخرن، دلم مي‌خواد تو امتحان علوم، فصلهاي سال رو فراموش كنم و ماه‌هاشونو از ياد ببرم و تقلب كنم و سر صف مدرسه تنبيه بشم، دلم لك زده واسه نشستن رو پاهاي بابام و بوس‌هاي مامانم... اما حيف كه بزرگ شدم، خيلي بزرگ... يه سال بزرگتر! دارم دور مي‌شم... دلم! دلم لك زده واسه اين كارا... به هر كي مي‌گم، مي‌گه بزرگ شدي! خجالت بكش! اما آيا كسي از من پرسيد كه دلم مي‌خواد بزرگ بشم يا نه؟ چرا كسي نپرسيد؟

براي او كه دنياي من است و بهترين من است و بي نهايت دوستش دارم...

2008-06-10T10:11:00.000+04:30

درد عشــقي كشيــده ام كه مپرس

زهـر هجري چشيده ام كه مپرس

گشتـــه ام در جهــــان و آخـــر كـــار

دلبــري بـــرگزيـــــده ام كه مپرس

آنچـنـــان در هــواي خــــــــــاك درش

مي رود آب ديــــــده ام كه مپرس

من به گوش خود از دهــانــش دوش

سخنـــاني شنيـده ام كه مپرس

سوي من لب چه ميگـزي كه مگـوي

لب لعلــي گــــزيـده ام كه مپرس

بــي تــو در كلبه ي گدايــي خـويش

رنج هــايي كشيـده ام كه مپرس

همچو حافظ غريب در ره عشق

به مقامي رسيده ام كه مپرس